۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

خواب دیدم خورشید از مغرب ماه طلوع کرده است

مادرم گفت:

تو یا شاعر می شوی یا مومنی بزرگ

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

در این چوب کبریت سوخته

هزار و یک هایکو ی نا سروده

پنهان است

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

رشته کوه شمالی

پشت بارش باران پیدا نیست

احتمالا آبان اسم مستعار فروردین است.

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

وقتی تو نیستی

دنیا کوچک و

خانه بی پایان است

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

چهارشنبه شبی در مرغا

سه جن با سه فانوس...آن سوی رود

تا صبح رفتیم و هرگز به آنها نرسیدیم

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

صیاد با دست پر به خانه بر می گردد

اما تمام طول راه

در اندیشه ی جوجه قرقاول است

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

داوودی ها

همیشه دیر می رسند

چهار یا پنج ماه بعد از بهار

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

بی سلام از کنارش گذشته بودم

مترسک غمگین جوزارها

مرا خواهد بخشید

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

اوایل آبان است

ماه از درز دریچه

به نیم رخ دخترانه زن می تابد

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

یک اشاره به جای هزاران سخن

مادر و دختر

در حنابندان دختر همسایه

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

مکالمه باد شیروانی ها:

دارینوش یا سهره همان مکانی که بیش از نیمی از خاطراتم در آن رقم خورد.بیش از نیمی از تجارب بزرگ زندگی ام.بیش از نیمی از دوستی هاییم.همان جایی که نیمی از زندگی را در آن یافتم.همان جایی که کتاب را شناختم.عشق را شناختم.احترام را شناختم.کار برای پول را شناختم.همان جایی که اقلب بوی سیگار میداد و روشن فکری.بوی درد .بوی ناکامی.بوی نیما .بوی پوریا .بوی رحمت.بوی سروش.بوی بوکی.بوی فرار.بوی نمایشگاه.بوی مشکلات مشترک.بوی پول.فلسفه.حوس بازی.

واگذار شد به همین راحتی .

سپهر:الو نیما جان........

نیما:سلام

سپهر:سپهرم سال جدید مبارک.خانوادت خوبن؟

نیما:مرسی.سال نو تو هم مبارک.

سپهر:اینا کیا هستن اینجا

نیما:کیا؟

سپهر :همین دوتا دیگه.

نیما:آهان ........و....... هستن

سپهر:خب.چرا.خب چرا اینجان؟نکنه واگذار کردی؟

نیما:اره

سپهر:چرا؟چطور؟

نیما:نمیشد دیگه

سپهر:تو نمیتونستی با نیمی از .....

نیما:ببین بعدا صحبت میکنیم.

سپهر:کی زنگ بزنم.اهان شب زنگ میزنم.

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

بوق.بوق.بوق

سپهر:الو سروش جان

سروش:الو.......الو...... (قطع میکند)

تکرار شماره گیری.بوق بوق .بوق

سپهر:الو

سروش:الو(با صدای آرام)

سپهر:سروش جان سر کلاسی عزیزم

سروش:اره

سپهر:کی زنگ بزنم

سروش:صداش مفهوم نیست.

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

عجیب دلم گرفت

                                                                   ارادتمند:سپهر.خ