اقتصاد خودمانی:
سلام بر دوستان نسبتا عزیز و محترم.کمی دو دل بودم که بروز شوم یا نه راستش را بخواهید موضوعی به ذهنم نرسیده بود تا همین چند دیقیقه پیش با یکی از عزیز ترین آدم های روزگارم صحبت میکردم که یک باره تصمیم گرفتم آخرین پست سال ۸۷ را هم بنویسم بروم.
*(یکی از دوستان میفرمود:به همه میگویم میروم سفر اما در کنج خانه مینشینم و یکی میدهم دو تا حساب می کنم.تا ببینیم وضع اقتصادی خانوار های دولت آقای رییس جمهور به کجا میکشد.)*
حقوق ها را تا بدهند یا جان خودشان بالا می آید یا جان ملت.دقیقه نود به اکثر کارکنان دولت حقوق دادند یا به عبارتی هنوز هم ندادند .تازه با احتساب ۲ میلیون ریال عیدی هم نمیشود تا سر کوچه رفت.فقط بنده ماندم اندر احوال این ملت .همه ریختند وسط خیابان فقط ناظر و شاهد اجناس هستند.داشتم حساب میکردم یک خانوار ۴ نفره با ۲ عدد دانشگاه آزادی بی غیرت حیف نان .مفروض بر این که پدر کارمند ۲۰ سال سابقه دولت با حقوق متوسط ۷ میلیون ریال در ماه و مملکت فعلی با خوش خیالی های آقایون نسخه اش به بد ترین شکل ممکن پیچیده است.
حالا تو خود حدیث مفصل بخوان......
هر روز دارد به نحوی از سر سفره های مردم کاسته میشود.یه روز مثلا نوشابه میشود دوغ و دوغ میشود شربت و شربت میشود آب و بعد احتمالا آب خنک هم نیست چون برق نیست .برق را فرستادند (گینه نو).ماست نیست فلان نیت بهمان نیست .همین را میتوانید با حسابی کاملا سر انگشتی سر شکن در تمام مراحل و کوچه پس کوچه های روزمرگی .
این همان دوست زحمت کشی بود که میخواست نفت را بر سر سفره بیاورد؟
خدمت آقای رییس جمهور عزیز و بی نهایت محبوب باید عارض شوم شعار عزت و حق هسته ای به کنار با جیب های خالی مان چه کنیم؟من حال مژده خواهم داد بنشینید و وضع را در ماهای اولیه سال ۸۸ ببینید.
همچنان دست ما کوتاه و خرما بر نخیل.با جیب خالی وارد سال ۸۸ که شدیم.
۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰
(*) نقل قول
ارادتمند:سپهر.خ
