نه اشتباه نکنم این یه شعر عاشقانه نیست

تصور کن یه مرد با چشمان خیس

نمیخوام نباید توو شعرم به تو جسارت کنم

نباید حس عشق تبدیل به اسارت کنم

شکسته میرم امشب بانو خدانگهدارت

اگر چه میشکنه اون دل سبز و سپیدارت

واسه من که پنجره ی آرزوی مبهم بود ولی تو پنجره باش و تموم دیوارت

ببخش منو اگه بوی زخم چرکینم و  زجه های کبودم میشه موجب آزارت

دیگه صدای گریه ی بی وقتم نمیشکنه

سکوت سرد و پر از انبساط افکارت

خیلی انتظار کشیدم که شاید بیایی برای بردقه م با اون لباس گلدارت

و دلخوشم کنی با یه دروغ مصلحتی

(که میشه  شاید بازم بیام برای دیدارت؟)

ولی چه فایده که خواب عجیب سنگین بود

صدای خاطره هامون که نکرد بیدارت

میگن روزه گرفتی و دیگه غزل نمینوشی

بمونه این آخرین غزلم برای افطارت

شکسته میرم و خاطرات سبز تو به یادگار میبرم امشب خدانگهدارت

هر چی لب توو دنیاست مجیز تو رو میگن

تو که بی لب زاده شده بودی ستمگر

هر چی دست حسرت  دامنه تویه

تو آخرین جوابی واسه یه خواست بی ثمر

تعبیر یه خوابی که توو ذهن خستست

اون اخرین در نجاتی که همیشه بستست

تو یه تکرار خسته ای که فقط یک باره

وحدت اون دردایی هستی که بی شماره

من توو اسم تو تجزیه شدم بانو..تجربه کن من و تویه مرگی دوباره

شعری که خون و تو حسرتت لخته میشه

آخرین وارث نسل عشق اخته میشه

من توو این هجرت غمگینم برقه کن

تمومه واژه ها رو توو ذهنت دغدغه کن

بذار تکثیر نگاه تو بشم بانو ..اسم حقیرم و روو زبونت لقلقه کن

واسه کسی که عمری خراب زیر آورات

آخرین جمله همینه (خدانگهدارت)

ما ی فرد

(روایتی نا مکشوف)

به: بهروز اسماعیلی  که دنیا را با او تجربه کردم

خیال میکردیم که از نو پا ترین(با کسره  خوانده  شود) محض .محض تریم.خیال میکردیم تا ابد دیگر می ماند و خواهد ماند پیوندی که از سر کتاب و قلم -گم در عطر دارو های عکاسی بسته بودیم.

آنها که بی من میشدند ۴ نفر و با من فرد می شدند و خود در بدعت زوج بودند و باز با خاله زاده ام میشدند زوج و زود باور.

میخواندیم - میکشیدیم دود سیگار را از برون با پکی عمیق بر حفره های لای لای ریه و میگفتیم زیر لب:نوش جان خسته ات کاکو.

البته مبتنی بر قواعد و غیرت و بی اعتمادی و باد شکم که بی تقصیر نبود آب های تهران.آن روزها به اشتباه به فلکه گاز میگفتیم:فلکه گازو.

تازه یافته بودیم در گرمای تابستان هم را و همراه می فشردیم از سر نمیدانم چه حسی غریب دستان هم را.

میخندیدیم و می پنداشتیم هر چه عجیب تر جذاب تر .از آدمها میگفتیم خیال میکردیم هر که سر بالا تر سخن بگوید بالاتر است و غافل از اینکه آب دهان را به پهنه ی اسمانی نیلگون پرتاب میکردیم.

تازه طوری دنیا در دستگاهمان نهاد که تا ساعت ها خیال میکردیم ما دنیا را....

آری از سر خامی حرف میزدیم سخت و هرگز عمل نمیکردیم.تازه وقتی از آدمها مینوشتم میگفتند:(خب.چیز خاصی نیست .تنها عقایدت را نوشته ای)غافل از اینکه هیچ گاه عقایدم نبود.

خوب میدانم.تازه میخواستند هوایم را بگیرند و این فاجعه بود.

گم بودیم در عطر لا منتهای فلسفه و منطق عجیب خود و خوب نمیدانستیم که تنها منطق ماست که بی منطق است.

کودک بودیم در جلد آدم بزرگها.بیمنطق بودیم در جلد فلاسفه.دلقک بودیم در جلد آدمهای جدی .میکشتیم و  منهدم میکردیم و پرت میکردیم با لگد هم را با چند مجلد کارنامه از عهد اصلاحات درست به سمت در خانه.

شب میخوبیدیم و فردا ی آن روز میگفتیم :(خوبیم) و این تازه اول داستان بود.

کورس در بورس کتاب با هم که که چه خوانده است و چه می داند و چه خواهد دانست.سر تا پای هم را میشتیم با آماج قضاوت و تن به تعنه ی تعاریف میزدیم و میگفتیم:بو میدهد مرا نقد کنید.

جنسیت بود و جنسیت بود و جنسیت.نقد میکردیم و مینگریستیم با عرق های سرد بر پیشانی و همیشه در جلسه بودیم.سرطان داشتیم.

سرطان سو ء تفاهم با خود و دیگران....

و میشکستیم قلم پای آنگه تنها خیال کند ما شاید .شاید. شاید اشتباه میکنیم.و این یعنی منطق.

و همیشه یکی مان اضافه بود .  یکی هیچی چیز نباید  میدانست .همه چیز خصوصی بود با همه.در جلسات و کنفرانس های آشپزخانه ای و همیشه کسانی بودند که باشند دور هم در آشپزخانه و در مورد آینده ی یکدیگر.....

خصوصی میگفتند و رازها تا چند ثانیه بعد خوصوصا خصوصی ها می شد تیتر اول نگاها و داغ ترین خبر .کلفترین خبر می رفت آنجای صاحب اثر.با پیوندها و پیوستهایی که بعد از یک کلاغ چهل کلاغ الصاق شده بود به بند ناف راوی  با احتساب اینکه مال شما یکی از بقیه داغتر بود.

اکثرا اخم میکردیم تا شاید به بهانه ی فضایل اخلاقیمان خیلی زود جا شود در پاچه مخاطب.شاید روزی بگویند او بیشتر حتی کمی بیشتر می دانست. و گاه میترسیدم از اینکه احتمالا همه ما به درک روزی واصل شویم با بلیط نیم بها و سلف (شراب سفید یا کنیاک) در طول سفر.

و کلا در باند زندگی میکریم .باندهای مخفی .بانهای پول .باندهای دست .باندهای میز.اینجا در باند که جای خوبی هم هست.اولین اصل این است که بعد از هر اذهار نظر بگویی:(خب.که چه؟) و این احتمالا نشانه ی خیلی چیزها بود.همیشه اعضایی برای اللبدل بودند.یکی میشد چهار و یک باره یکی میشد دو.

و بودند آدمهایی که شوت بودهند در گلهای به اصطلاح فنی در قاعده ی باندها با شارها .

و این فاجعه بود .فاجعه بود برای من که مترود بودم و با آنها فرد میشدم و در بدعت زوج بودند آنها.

نمیتوانی فکرش را بکنی هم ولایتی حاضرم چند تومان بدهم اینطوری که در لحظه مرا میپایی نپایی.

یابوو برت ندارد تنها کافیست سوزنی به تنبانت بزنم بیایی از آسمان پایین با من سر کنی.

نخند آن پوزخند احمقانه را به گردی میبرم از رخسارت 

اما نه نترسید :تنها میخواستم ادای آخرین داستانی که خواندم را در بیاورم:باغهای شنی

راستی به نظرت این پتاسیل این را ندارد که از توش یک داستان خوب در آید؟

(جمله احمقانه فوق را تا به حال چند بار به کار بده باشی خوب است؟)

یادم رفته بود کمکم .اینجا کم پیش می آید یک چیز خوب باشد مخصوصا نوشته.باید خوب حواست باشد اسم روی چیزی نگذاری آنگاه یا به قواعد آرمانی داسان توهین میشود یا به صاحت مقدس هنر.گم بودیم در بدعت و اول و آغاز و بن و ریشه.

راستی ببینم به خدا ایمان داری؟

خدا که نه اما........

همین کافی بود تا خیال کنی از نو پا ترین محض محض تری.

۱۶ مهر ۸۸ در خانه  نوشتمش یک شب  و ۲۶ مهر ۸۸ ثبتش کردم یک عصر اما خواستم بگویم ۱ آذر ۸۸ نوشتمش یک صبح

به س.ن در آبان ۸۸:

به س.ن:
به هر حال خواهم دانست که هر چه کند تو را و نه مرا نمیتواند از پای رفتن بیاندازد.میدانم و باور دارم که در حوالی همین خواب و خاطره خواهم آمد به همین نزدیکی و تو را به هر چه دوست داری دعوت خواهم کرد.دعوتی عجیب از جنس همان صدایی که چند سال پیش تو را خواند و مرا از این سوی غریب دنیا به آن سو کشاند.
آن وقت دنیا طور دیگری شد.
ساختیم یکی یکی و کوباندیم هر چه سنت و نمیدانم را .بر هم زدیم خواب آنانی که میگفتند:دنیا محال حال آدمیست خوب.

باور کن.سالگرش را روزی آذرخش خواهیم بافت.ایمان دارم

بگذریم در شب آخر سفر وقتی دو خواب و دو بیدار در یک اتاق و من و یکی از دوستان در آشپزخانه درگیر خود بودیم نوشتم از آدمها .

آدمها خیلی عجیب اند .خیلی.آنقدر که گاهی آدم را از آدم بودن دور می کنند .آدمهای خوب می اندیشند و قضاوت میکنند . آدمها زیاد از حرفهای آدم نتیجه میگیرند.البته نتایجی که خودشان دوست ارند .درست در زمانی که احمقانه ترین چیز همین نتیجه است. آدمها حسادت می کنند و زیاد جدی میگیرند درست در زمانی که حماقت است جدی گرفتن و نمیگذرند زمانی که درست باید بگذرند.آدمها عجیبند.

آدمها باید فهمیده شوند باید دوست داشته باشند تا دوست داشته شوند آدمها گاه در حدی عجیب مهربانند آدمها حرف خوب میزنند اما شنوندگان خوبی نیستند آدمها یا میخندند یا گریه میکنند .آدمها فرصت با هم بودن ندارند اما اکثر اوقات با هم اند .آدمها فکر هم میکنند یا خیلی زیاد یا خیلی کم .آدمها دوست داشتنی اند. آدمها سرما میخورند -ارضاء میشوند - افسرده می شوند .آدمها قرص میخورند .ذهنشان را تغییر میدهند آدمها خوب می شوند.آدمها به گذشته وصل اند به گذشته زیاد فکر میکنند و از پس گذشته هی می گویند آه و به حال می نگرند.آدمها زیادی آینده نگرند یا زیادی در پس. آدمها (؟) را می پرستند و  محتاج توجه اند .آدمها خیالهای باطل را می پرستند و در گردش اند.

آدمها از هم می آموزند آدمها گاه محتاج همین نوشتن اند.آدمها آدمهای دیگر را زیاد فراموش میکنند .آدمها نمی آیند تا بروند .آدمها خیلی زود مغرور می شوند .آدمهای نمیدانند که نمیدانند.  آدمها هم خیلی تنها هستند هم نیستند.آدمها از پس کارها بر می آیند اگر بخواهند و عمل کنند .آدمها پشت سر هم راحت تر حرف میزنند .آدمها زیاد دست به تحقیر می زنند و عوضی میگیرند.آدمها زیاد اشتباه می کنند و حتما خطا میکنند .آدمها جایز الخطا نیستند حتم الخطا هستند. آدمها از عمر رفته نارحت اند آدمها زیاد آه میکشند آدمها در حسرت اند نیم عمر و نیم عمر دیگر برای حسرت زندگی می کنند . آدمها با هم مبارزه می کنند .میخندند .دوست دارند.

آدمها حرفهای تکراری میزنند آدمها آزار را دوست دارند آدمها مظلوم بودن را دوست دارند آدمها دوست دارند و .......

آدمها زیاد وقت تلف می کنند آدمها پول ندارند و اشتهای  سیری نا پذیر .آدمها بد خط می نویسند .آدمها حتما باید تجریه کنند . آدمها برای تجربه زندگی می کنند .آدمه سیگار میکشند یا زیاد یا کم.آدمها از روی خط مشی هم کپی میزنند آدمها به قوانین کپی احترام نمیگذارند .آدمها زود عصبانی میشوند زود فراموش میکنند .آدمهای حرف های دیگران را میکاوند .آدمها میچرخند صاف می اندیشند صاف عمل می کنند . آدمها زیاد درگیر کلمات و واژه ها هستند.آدمها پول باد آورده را خوب خرج می کنند . آدمها حقی برای زیستن قائل کسی قائل نیستند.آدمها میل به منفی بافی های مرسوم دارند .آدمهای سطح را دوست دارند و به سطح می آیند.آدمها شرتهایی میپوشند تا وقتی تی شرتشان رفت بالا مارکی داشته باشد تا دیگران فکرهای خوب خوب کنند.آدمها بد میبینند بد خیال میکنند.آدمها حتما با هم ارتباط دارند حتما رابطه ها به (گه) متبرک میشوند.سیر آدمی نزولی صعودی است .آدمها خسته میشوند از خودشان و آگاهانه از دیگران .آدمها هوای شکم خود را با صدا تولید میکنند.

آدمها در گیر آدمهایند.آدمهای عشق را دوست دارند آدمها عاشق نیستند.آدمها زیاد خیال میکنند.آدمها تجاوز میکنند حتی به خیال .آدمها گرسنه میشوند اما خواب را بیشتر دوست دارند .آدمها خوش میگذرانند و یا بد.آدمها یک دسته اند .آدمها آدم اند.آدمها دوست دارند خوب همه باشند .آدمها اشتباه میکنند .آدمها جلو مغزشان را میگیرند و صبح را دوست دارند .آدمها شب ها بیشتر راحت اند .آNمها در تعاریف زاده میشوند در تعاریف زندگی میکنند در تعاریف میمیرند.آدمها احساس را دوست دارند یا ندارند.آدمها تصویر می سازند و گریه می کنند . آدمها میل به غم دارند آدمها هنگ میکنند آدمها در گیر گیر میکنند .آدمها فرصت می خواهند تا به توالت بروند تا دست بشویند .آدمها در توالت فکر میکنند.آدمها کلا همه چیز را کلی جمع میبندند به پکیج دستشویی و توالت میگویند دستشویی کلا.آدمها با اسامی ارتباط ندارند این اون چیز همین و و و و و .

آدمها جوش های نارس را می ترکانند یا جوش های کهنه را .آدمها سکس را دوست دارند .آدمها دست را دوست دارند .آغوش را دوست دارند آدمها تنها با لمس و بو کردن کار میکنند . آدمها کار دارند آدمها بر سر کار می روند و بر سر کار می مانند .آدمها با مدفوع دارند یا ندارند آدمها خوب لبخند میزنند آدمها ۲۴ ساعت دوام می آورند و بعد میترکند .آدمها (معنی) را به دیگران وا گذار میکنند .آدمها حرفهای خود را از دیگران پس میگیرند .آدمها اقلب میگویند (چه خوب) و این فاجعه است.

آدمها از سر هیچ هیچ میشوند آدمها خیلی می خندند پس خیلی ناراحت میشوند .آدمها بوی محتویات شکم دیگران را خیلی زود متوجه میشوند آدمها با لمس و بو کار می کنند .آدمها بوی مدفوع خود را دوست دارند .آدمها خویشتن دوستند .آدمها وقتی راحت میشوند که استراحت می کنند .آدمها به مغزشان بیشتر از دست و پا و زبانشان استرحت می دهند .آدمها بیشتر حرف می زنند .آدمها یا اجتماع را دوست دارند یا ندارند .آدمها وقتی سیگار ندارند چای میخورند و وقتی دارند دوباره چای میخورند.آدمها بت میسازند .عادت میکنند و میپرستند بت.آدمها زود خراب می کنند.

آدمها می گوزند تند تند یا تند و کند پس آدمها زود میشنوند و زود باور میکنند .آدمها خیلی خوشمزه اند آدمها فرار می کنند .یا شاید آدمها مزه ندارند ولی خیلی زود....

آدمها همیشه دوست دارند خلاف جریان حرکت کنند آدمها را همیشه باید خطاب قرار داد (اوی نگاه نکن)آدمها میل به عصیان دارند . آدمها (روو) دارند (روو) مفهوم انتزاعی است مثل دوست داشتن .آدمها نمی گوزند تا (گزک) دست کسی ندهند آدمها میترسند.

آدمها یا از هم میپرسند چای میخوری یا نمیپرسند .آدمها وقتی کاغذ نیست از دستشان استفاده میکنند .نزدیک ترین چیز به ذهن دست است چون  ادمها همیشه روی دستشان می نویسند فردا نان فراموش نشود.آدمها از چیزهای ساخت دست خود میترسند آدمها زیاد بو میکنند و میگویند خیلی زود:نمیشناسم.

آدمها میل به قانع کردن دارند آدمها باید پاسخ دهند.آدمها زود در دستگاه فرو میروند آدمها در دستگاه میروند در دستگاه دست انداخته می شوند .آدمها یا لبخند میزنند یا نه.آدمها پا بر شانه هم بالا میروند.

آدمها بیرون میروند بیرون فهوم انتزاعی ست مثل دوست داشتن آدمها سیگار میخرند قدم میزنند چای مینوشند و توضیح واضحات میدهند .آدمها در فرهنگ آدمها گم اند و روی دل هم آب میل میکنند.

                                 ۲۷ شهریور ۸۸  تهران ۶:۲۰ صبح

برداشت ۱.سکانس ۱

نشسته است روی صندلی و دارد عکسهای مهرداد اسکویی را میبیند با نیم تن عریان و (کلوز آپی) از صورت و دهان دره ای و تیزی پستان.

و پایین می آید تصویر در یک حرکت غیر قابل پیش بینی از گوشه نقاشی مشترک راه میگیرد و تو میبینی چون زیباست (خالی کردن سه پایه)میگویی بگذار برود .میرود و روی لامپ خالی زرد که حال خاموش است مات میماند.

میگویند عالی است.مرسی

برداشت ۲ سکانس ۲

میگویم بیاید: تصویر را روی نیم تنه یعنی حد فاصل بین رانها تا زیر سینه گذاشته ام .میگوید میخواهم صدای در بالکن آنچنان که هست جلوه دهد .میگویم به چشم.از جلو دوربین رد میشود با دستانی در جیب  .دستگیره در را با یک دست میگیرد.در را با صدای مهیب باز میکند و میرود از در بیرونی طوری که سایه اش در شیشه محدود شود و بعد پاک.

در بالکن کنار چند کیسه سراسر فیلتر سیگار و کاغذ می ایستم.میگویم بیا .باز دوباره حد فاصل رانها تا زیر سینه .می اید

برداشت ۳ سکانس ۳

میرود سراغ بند رخت .در راستای تیغ بینی اش قرار میدهد سر را و بند رخت را به دندان میگیرد و تنها سکوت میکند و به دور دست....

برداشت ۴ سکانس ۴

نشسته است و از روی زمین چند مجله عکاسی را ورق میزند سرش پایین و صورت کاملا تار .نوشتا عکس عکاسی.یکی را در میدارد سیگاری میگیراند و زیر سیگار را از روی زمین کنار کاناپه میگذارد و چند پک میزند به سیگار نور اتاق کم است .تقریبن حدود ساعت ۶ عصر است .

برداشت ۵ سکانس ۵

پاهایش را توی شکمش جمع کرده  و از زیر در رفته استو و سیگاری فروردین چاق کرده است و پی در پی پک میزند.نیم ساعت گذشته است و هنوز دارد مجله میخواند سهیل نفیسی با ترانه های جنوب هم.

برداشت ۶ سکانس ۶

در میزنند.زیاد تند عجیب میگوید آمدم .من با دست از پشت دوربین گفتم بزن در را.میرود باز میکند در را .اول دختر میآید تو دست می دهد و چاق سلامتی.بعد برادرش از پی میگوید جوابش را خودت بده دوساعت پشت آینه نشسته تو آرایش میکند.

مینشید دختر کنار در آشپزخانه و برادرش جلو در بالکن .دختر میگوید:سیگار دارید .جواب:آره بیا .دختر:اه کی دیگر فروردین میکشد .لعنت .

با لحنی امرانه میگوید:صدای موزیک را کم کن .برادر :خاموشش میکند و زیر لب میگوید :پاچه میگیرد...

صحبت بر سر سیگار است هنور .برارد میگوید برورم سیگار بگیرم؟دختر جواب نمیدهد .شخص سوم میگوید :برو اگر باز است برو اما هیمن خوب است ها.

برادر میرود بیرون

در نوری جذاب دختر از سر جایش برخاسته و کنار در بالکن جای برادرسش مینشیند .شخص سوم کنار دختر میشیند .دختر ناراحت است از چه؟نمیدانم.

زانوهایش در بقل .شخص سوم سیگار فیلتر قرمزی میدهد و میگویم:(این را درستش میکنی؟)

درختر با لبهای سرخ سیگار را بر لبان میچرخاند و فیلتر نارنجی سیگار فروردین را با لبان قرمز میکند به شخص سوم میدهد.

برداشت  ۷ سکانس ۷

جلو در ساختمان وادر میشوم طوری که مرا میبیند و سایه ام از پشت روی دیوار رو به رو می افتد و صدای همسان کشیدن کفش بر مزاییک راهرو های تاریک ساختمان بالا میروم گاهی هم ضد نور میشوم آرام میروم و با ریتمی خاص در را میزنم

برداشت ۸ سکانس ۸

فک و لبان من در کادر تله دوربین است .سیگار طلب میکنم .میدهند به اضافه زیر سیگاری .از من سوال میشود میگویم رفته بودم تهران پهلوی رافی عکسها را دید گفت خوب است .از برادر میپرسم تو چه خبر میگوید درگیر کار سربازیم .دختر میگوید عجب وقتی از ما گرفت.

از دختر میپرسم داستانت به کجا رسید میگوید بخوانم؟میخواند.

تقدیم به م.رئیسی و ریحانه م

کمی مانده است تا آغاز شود این سفر.و باید استوار برای شاملو و به خاطر هر چه نبوغ او در ادبیات . این پست را به او تقدیم کنم هر چند اندک به مناسبت سال مرگش.

او بود و هست که تازه میشناختمش شعر را با کاشف فروتن شوکران و صدای گیرایش و بیان آنچه ما اکنون درک عمیق از شهود می نامیم.

حاشا حاشا

که هرگز از مرگ

هراسیده باشم

نامش ماندگار یادش گرامی

به :س.نجم برای سفرش به چند کشور آن طرف تر

ساعت از ۷ عصر گذشته است  به خانه آمده ام بعد از مدتها پرسه در پی هیچ از آن خیابان به این خیابان در حجم نا به هنگاه ماشینها و دود و (بخار پیشانی ام که حیرت هیچ کس را بر نمی انگیزد) وقتی از سفر برمیگردی احتمالا به توصیه من این نامه را خواهی خواند و مرا به لب خندی به انتهای دور جهان دعوت خواهی کرد آری این است تلاش مزبوحانه ی کسی که به قول پناهی مهربانی (هیچ کس نبود) برای تحمل اوقاتی نه چندان سهل .چند فیلم .چند نخ سیگار و شاید مصاحبتی با خاله زاده ام.در نهایت این روزها این است همین و هیچ.صادقانه در (پیچ انحنایی) که همیشه در خوابهایم برایت از آن میگفتم.

تنها (به شمعی قانعم و اندکی سکوت) تا باز گردی و دوباره هر صبح برای خوردن قهوه بیدارم کنی.برای خوردن قهوه این نوش دارو این علاج .خوب میدانی که به اندازه همین قهوه برای نوشیدنت بی صبرم.حال تا کی برسد مجال صحبتی و کمی لبخند و ابراز همان جملاتی که بارها و بارها از زبانم شنیده ای .

این بار نه از زبانم میترسم و نه از سلام .این بار اعتراف خواهم کرد که نمیتوانم به اندازه تو درست کلمات را پس پیش انگونه بگویم که دل هر جنبنده ای را بلرزاند و پای هر عقل از مدار مدارا خارج.به هر حال تا از پله های آن غول آهنی  با آن بالهای عجیب و متقارن پایین نیایی و از دل این خاک غریب .این خانه ی پدری صدایت را نشنوم آرام نخواهم گرفت . 

نه دوست دارم هواپیمات سقوط کند نه با کوله ات برایم آنفولانزای خوکی بیاوری.

حال من خوب است اما تو باور نکن.

                                                                   تابستان ۸۸ -تهران

پیش از انتخابات نوشتم که زیر پوست جامعه ایرانی تحولی بزرگ رخ داده است که هر 4 جناح حکومتی و بقایای در هم شکسته اپوزیسیون غیر حکومتی آن را درنیافته اند. تحولی که زیر پوست جامعه رخ داده است، با بارزترین و مبارک ترین بعد آن: فروپاشیدن نسبی اقتدار ترس در ذهن مردم، در تظاهرات بعد از انتخابات ترکید.

۱ ـ چالش بین لایه هائی گسترده ای از مردم، که خواستار آزادی های سیاسی و اجتماعی هستند و حکومتی که این آزادی ها را در سی سال گذشته از آنان دریغ کرده است.

2 ـ چالش بین جبهه گسترده فقرا و تهی دستان شهری و روستائی که رهائی از فقر را در کشوری که اقتصاد آن نه بر تولید که بر توزیع درآمدهای ارزی نفت و گاز شکل گرفته است، در توزیع عادلانه تر این درآمدها و مبارز با غارتگران قدرتمند می جویند و به کسی چون محمود احمدی نژاد و امثال او امید بسته اند و سرمایه داران نوکیسه رانت خوار و طبقه متوسطی که خواهان آزادی های اجتماعی، و نه لزوما سیاسی، است و به موسوی رای می دهند.

3 ـ چالش بین قرائت رفرمیستی و بنیادگرایانه اسلام.

4 ـ چالش بین رهبران محافظه کار نسل اول انقلاب و رهبران نسل دوم که از دل نهادهای امنیتی و نظامی سر بر کرده اند.

5 ـ چالش بین دو گروه نفوذ قدرتمند اقتصادی رانت خوار که یکی را خانواده رفسنجانی و دیگری را فرماندهان عالی رتبه سپاه و نهادهای امنیتی نمایندگی می کنند،

این 5 چالش، موضوع مقاله تحلیلی است که نوشتن آن را هر روز به روز بعد موکول می کنم چرا که در هر تلاشی برای نوشتن تحلیلی عینی و به دور از احساس مار تبعید نیش دردناک آن جا نبودن را در قلبم فرومی کند.

من هم می دانم که شعارهای حقوق بشری و آزادی بیان و دیگر آزادی های سیاسی فقط در میتینگ های کم شمار انتخاباتی مهدی کروبی مطرح شد و در میتینگ های بزرگ سازمان دهی شده موسوی، و تظاهرات اعتراضی او، تا کنون، شعارهای آزادی های سیاسی و حقوق بشری به ندرت شنیده شده اند.

من هم می دانم که گردانندگان اصلی ستاد موسوی شخصیت اصلی، گذشته و برنامه های واقعی او را زیر پارچه ای سبز پنهان کرده اند تا طبقه متوسط ناراضی او را نماد خواست های خود تصور کند.

من هم می دانم که تبلیغات انتخاباتی موسوی هزینه بالائی می طلبد و به احتمال خانواده هاشمی رفسنجانی و دولتمردان باند او سرمایه لازم را تامین کرده اند.

من هم می دانم که دولت آمریکا و دولت های اروپایی، که سر مذاکره با ایران را دارند، هر کس «بجز» احمدی نژاد را برای مذاکره ترجیح می دهند چرا که توجیه مذاکره با انکار کننده هولوکاست و کسی که به صراحت خواستار نابودی اسرائیل شده است در افکار عمومی آسان نیست.

من هم می دانم که فقط جناح های حکومتی اجازه حضور در میدان را دارند و..

با این همه می خواهم که« آن جا»، در میان مردم معترض، در میان جماعتی باشم که نقد و نفی می کنند.

نشریه ای آلمانی از من پرسید که موسوی با رای مردم و با تظاهرات خیاباتی چه خواهد کرد؟

گفتم: سیاست اعلام شده تا کنونی ستاد موسوی: ادامه تظاهرات خیابانی تا ابطال انتخابات، نشانه ای است بر آن که گردانندگان اصلی ستاد او اطمینان دارند که می توانند مردم معترض را کنترل کرده و از سمت گیری تظاهرات خیابانی به سوی خواست ها و شعارهای بیرون از چارچوب نظام جلوگیری کنند یا شاید معترضان چنین خواست هائی را در سر ندارند. طبقه متوسط ایران، به رغم فقرا و تهی دستان، از رادیکالیزم و رفتارهای ردایکال پرهیز می کند. حتی در آمارهای اعلام شده، موسوی اکثریت را در تهران به دست آورده و 19 میلیون رای در ایران رقمی جدی و بالا است.

اما کنترل مردمی خشمگین، که به حق یا ناحق، به دزدیده شدن آراء خود باور دارند، آسان نیست به ویژه آن که رقیب نیز از حمایت بخش هائی از مردم در تهران و بخش عظیمی در شهرستان ها برخوردار است و نهادهای امنیتی و نظامی می کوشند تا با تحریک جماعت معترض آنان را به کاری ترغیب کنند که سرکوب خشن را توجیه کند

گفتم: اگر تحقق خواست اصلی ائتلاف رفسنجانی، موسوی، خاتمی و گروهی از همکاران تاثیرگذار اما متفاوت آنان: کنار زدن احمدی نژاد، ممکن نباشد راه برای سازش باز می شود. در این سازش کنترل انحصاری چند وزارتخانه و نهاد مهم اقتصادی در دست خانواده رفسنجانی باقی می ماند، افشا و تعقیب پرونده قضائی خانواده و باند رفسنجانی،حربه مهم احمدی نژاد در مبارزه با او، متوقف می شود، موسوی آینده سیاسی خود و بخت گزیده شدن به عنوان وکیل اول تهران و نامزدی در انتخابات بعدی حفظ می کند و..

اما نگفتم که اگر سازشی از این دست رخ دهد بر جوانانی باید گریست که در تظاهرات کشته و زندانی شدند و بر انبوه جوانانی که تلخکامی و رنج سرخوردگی را تجربه خواهند کرد . سازشی از این دست، که اعتماد انبوهی از مردم را از اصلاح طلبان مذهبی و نظام انتخاباتی ایران سلب می کند، در شکل و محتوای مبارزات آینده آنان برای آزادی تاثیری مهم خواهد داشت.

گفتم: اگر کنترل تظاهرات خیابانی به دلیل سرکوب خشن یا رها شدن جماعت معترض از مدیریت ستاد موسوی از دست برود و شعارهائی فراتر از شعارهای این ستاد مطرح شود یا سرکوب خشن در کار آید، موجی از ناامیدی و سرخوردگی به بار آمده و سلطنت ترس در ذهن مردم، که تا حدی فروریخته است، به تخت اقتدار باز می گردد.

با این همه و فراتر از این گفته ها می خواهم که در آن جا و در میان مردم معترض باشم. در میان کسانی که شعارهائی چون آزادی زندانی سیاسی و حقوق بشر را نیز مطرح می کنند،(هرچند صدای ضعیف آنان در میان صدای قدرتمند هواداران موسوی به گوش نمی رسد). می خواهم بیبنم که غیبت، یا دستکم غیبت خبری، روشنفکران مستقلی که از هیچ جناح حکومتی حمایت نمی کنند، در حوادث اخیر نشانه چیست؟ آیا اینان نیز در وطن خود در تبعید اند؟

حسرت نبودن در جائی که باید باشی، زخم غیبت در زمانی که «حضور»، هستی تو را معنا می کند، بازگشتن به تاریخی که تو را از آن اخراج کرده اند، «عشق جوانی» که «پیرانه سر» بیدار می شود و تو را به توی گم شده فرامی خواند، زخمی است که هیچ مرهمی آن را تسکین نمی دهد.

نوشته :ف.کوهی

قسمت پایانی بیانیه میر حسین موسوی در تاریخ ۱۰ تیر ۱۳۸۸

توقف برخوردهای امنیتی، فوق امنیتی و نظامی با مسائل انتخاباتی و بازگشت کشور به فضای طبیعی سیاسی

- اصلاح قانون انتخابات به نحوی که امکان تکرار تقلبات گسترده را از بین ببرد و بی‌طرفی نهادهای مجری و ناظر را تضمین کند

- رعایت اصل 27 قانون اساسی در مورد آزادی تجمعات

- آزادی مطبوعات و رفع توقیف از آنها

- فعالیت مجدد سایت‌های خبری مستقل

- ممنوعیت مداخلات غیرقانونی دولت در فضای ارتباطی، نظیر اینترنت، پیام‌های کوتاه، و جلوگیری از  قطع ارتباطات تلفنی و شنود مکالمات مردم و هر گونه تجسس دیگر

- توقف برخوردهای یک‌جانبه، افترا، دروغ‌پردازی و اهانت در رسانه رسمی کشور

- برخورداری از کانال‌های مستقل تلویزیونی در خارج و داخل کشور

- صدور مجوز برای تشکیل جمعیت‌های سیاسی،‌ فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی

- آزادی همه دستگیرشدگان سیاسی، ابطال پرونده‌سازی‌های جعلی امنیتی و دخالت ندادن پرونده‌های جاری در برخورداری آنها از حقوق اجتماعی

در انتها به همه مردم شریف کشورمان، چه آنها که به اینجانب رای دادند و چه آنهایی که به اینجانب رای ندادند،  به ویژه  کسانی که در حوادث ناگوار هفته‌های اخیر صدمه دیدند درود می‌فرستم. همچنین مقام  شهیدانی را که به جرم حق‌خواهی و آزادی‌طلبی در خون خود غلطیدند ارج می‌نهم و از خداوند بزرگ برای  خانواده‌های عزیز آنان طلب صبر و اجر دارم.

                                                              میر حسین موسوی 

۲۸ خرداد میدان امام خمینی تجمیع سکوت

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

۲۳ خرداد شنبه خونین و سیاه.میدان فاطمی.مطهری.عباس آباد

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

خبر فوری:

همه در سکوت فر رفته اند .تنها تریبون های اسلامی خبر از پیروزی احمدی نژاد می دهند.

بعضی از منابع خبر از تقلب می دهدند خیلی ها استقبال میکنند از حرکتهای تندروانه

ساعت:۱۰:۲۹ دقیقه صبح روز ۲۳ خرداد

ما به خرداد پر از حادثه عادت داریم 

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

خبر فوری

ایران امشب خواب ندارد

موج نگرانی ها سراسر ایران و  مخصوصا تهران را فرا گرفت.

احمدی نژاد با کسب اکثریت آرا پیش است

میر حسین موسوی خامنه 

محسن رضایی میر قائد و مهدی کروبی

ایرنا خبر گزاری دولتی اسلامی پیروزی محمود احمدی نژاد را جشن گرفت

۲۳ خرداد ۸۸ ساعت۴:۱۷ صبح

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

خبر فوری:

۲۲ خرداد ۱۳۸۸

در ساعت ۱۵:۲۰ دقیقه پای صندوق حاضر شدیم به اتفاق اقایان ب.الف.کارمند.و م رحمانی

به علت دمکراتیک نبودن خبرگان تنها به ریاست جمهوری رای دادیم.

حجمه شرکت مردم چه در ایران چه در خارج از کشور بی سابقه کزارش شده است

........................................................................................................................

خبر فوری:

تا  شروع انتخابات دهم ریاست جمهوری تنها چند ساعت باقی ست

ساعت:۰۰:۴۶  در اولین ساعات روز جمعه ۲۲/۳/۱۳۸۸

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

خبر فوری:

۱۸ خرداد ۸۸ بازداشت از ساعت ۱۹ تا ۲۴ پاسگاه ارگ به جرم بر هم زدن نظم عمومی و تهیه عکس از تظاهرات  میدان ولیعصر

۱۹ خرداد ولیعصر به سمت میدان ونک تا مطهری

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

رای من به اصلاحات کشور است

رای من بر اندازی هر گونه دروغ و تحجر و فساد مالی است

رای من به آزادی بیان و اندیشه است

رای من به آزادی مطبوعات و  وبلاگ هاست

رای من آزادی زندانیان سیاسی است

رای من به صلح است

به بلندای آسمان فریادش خواهم زد

 نشانه ها حاکی از پیشرفت جبهه متحد اصلاحات است.و پیروزی آقای میر حسن موسوی .

 انتخابات  دهم در زمانی برگزار می شود که همه ما از بلند پروازی های نیرویی تند رو و رادیکال و غیر متعهدی به نام محود احمدی نژاد ناراضی و نگران هستیم.

در این پست قصد ندارم که از تحریمها و پول نفت و روابط بین المللی و قطعنامه هایی که پی در پی علیه مردم ایران صادر شد و میشود  صحبت کنم.

 به عنوان کسی که ادعای دگر اندیشی و نو گرایی دارد و سعی میکنم که هر روز بهتر از دیروز به این ادعا جامه عمل بپوشاند  نظرم این است:دوستان- به کلی در این مدت گزینه تحریم و چیزی شبیه این از ذهن من و شاید خیلی ها حذف شده باشد.من به صراحت عرض میکنم که تصمیمی که من گرفتم تحت تاثیر تبلیغات نامزدهای یا رسانه ملی  نیست.رای من به عنوان جوانی که به آینده معتقد است و راه تعالی را فقط و فقط اصلاحات میداند و اصلاحات هم به غیر از رای دادن به کاندیدای اصلاح طلب و پیاده سازی خط مشی های فکری آنها مقدر نیست.

حال میخواهد شعار بدهند میخواهند رای جمع کنند.میخواهند عمر رژیم را افزایش دهند و و و و

در کل باید شرکت کرد و به اصلاحات رای داد .به نظر من اصلاحات آقایان کروبی و موسوی از یک جنس است.وجود این دو مهره برای بهتر کردن اوضاع برای باز پس گیری حقوق پای مال شده زنان.برای آزادی زندانیان سیاسی برای بهبود دمکراسی و آزادی بیان و حرکت به سمت سکولار شدن و اسلام سیاسی نداشتن.برای پیشبرد نسبی اقتصاد فلج .برای بهتر شدن روابط با کشورهای دیگر.(چون به غرب و شرق معتقد نیستم نمیگویم کشور های غربی)به یک اندازه لازم و اضطراری است.

در مدت تبلیغات نامزدها حرفهایشان را شنیدم.در ستادها به واسطه دوستانی که زحمت می کشیدند حضور داشتم (فقط برای دیدن اوضاع).تقریبا حرفهای مهندس موسوی و آقای کروبی را قابل شنیدن دانستم و همین برایم کافی بود که حرفهایی که توسط اطرافیان آقایون از جمله آقای عباس عبدی یا در ستاد مهندس موسوی آقای خاتمی بیان شد قابل شنیدن و تامل بود. بیان حرفهای ممنوعه خودش پیشرفت و مبین این بود که چرخ اصلاحات میچرخد حتی پر شور تر و جسورانه تر از قبل.

 همین که سکولار تر میشوند.همین که فرهنگ جانی میگیرد .کتاب جانی میگیرد.باور کسی را زیر سوال نمیرند.همین که برخوردها کم میشود همین که دست نیروهای به اصطلاح اقتدار گرا و اصولگرا و رادیکال و متحجر کوتاه می شود .همین که چهره ی رییس جمهور کمی قابل دیدن می شود.همین که اطرافیانشان به نسبت جمهوری اسلامی دگر اندیشند .همین که از تیره جانورانی چون سعید امامی و بعضی از آقایون   و غیره و غیره نیستند.

ما در کابینه کدیور را داریم عبدی را داریم.کرباسچی را داریم.کولایی را داریم خاتمی ها را داریم عبادی ها حمایت کرده اند.هنر مندان حمایت کرده اند کارگردانانی که تا به حال اجازه حضور در صحنه را نداشتند. کافیست که اوضاع بهتر شود.همین که می شود در دوره اصلاحات حرفهایی زد که در حال حاضر نمیشود زد یعنی پیشرفت. یعنی از ۰ به ۱ میل کردن.یعنی تابع صعودی رسم کردن.

اینها تمام دلایلی است که از اصلاحات حمایت خواهم کرد.به گونه ای که نه دل آهوی بی جفت بلرزد و نه این دل لا ماندگار بی درمان.

شما راهی به غیر از اصلاح ذره ذره و مهار تحجر سراغ دارید؟

اگر جواب مثبت میدهید آن راه را برایم بازگو کنید.

                                     از همه شما صمیمانه ممنونم حتی حال که تعدادتان کم است

                                                                                 ارادتمند شما:سپهر.خ

با وجود تمام کم و کاستی ها و پاره ای مشکلات دلیلی نیست که از بیان صادقانه خردک هوش سر باز زنیم.بر آنم که توانم درباره (زن) کوتاهی بنگارم.

زن جنس دوم:

اگر کمی نیک به نگاهی که همه ما در زندگی روزمره به موجودیت (زن) داریم  بنگریم میبینم که به علت چه مسائل فرهنگی و اجتماعی که در حقیقت (مذهب) را نیز تحت شعاع خود قرار میدهد نگاه  نگاهیست سرشار از تحقیر و میل جنسی برای زن. این مولد زندگی و حتی امید به زندگانی آینده همه بشر.زن نیمه ای گمشده که اگر با فرمولی منطقی و عقلانی در کنار جنس مرد قرار گیرد پتانسیل پویایی را در خود جای میدهد.حال سوال اینجاست که چرا زن در جامعه به شدت سنتی و مذهبی ایران نفر دوم و بیشتر حکم وسیله را برای مرد داشته و دارد .به نظر من حتی دمکرات ترین افراد و انسان دوست ترین افراد در جامعه ایران نا خوداآگاه متاسفانه در برخی مواقع در مقابل زنان جبهه منفی میگیرند.

جامعه مرد سالار و متحجر امروزی ایران در چه صورت به سمت ترقی و تکامل گام بر میدارد؟

چه عناصری باعث تحقق نپذیرفتن آرمانهای انسان دوستانه(در این مورد خاص) در ایران میشود؟

زن - ناموس - ملک شخصی:

با پیدایش جوامع امروز و پیدایش مدرنیته به عنوان یک اصل و جدایی سنت از تصمیم گیری های این چنین (اجتماعی-سیاسی)کم کم نگاه منفی مردان نسبت به زنان در تقریبا اقلب ممالک دنیا و حتی خاورمیانه رخت بر بست.و موجودیت زن از حالت مالمیک شخصی مرد(دارایی مرد-مذکر)خارج شد و به عبارت دیگر زن موجودیت بی دفاع نبود.و تقریبا با شعله ور شدن تفکرات فمنیستی کمکم همه چیز تغییر کرد.به نظر من ناموس پرستی و غیرت و تعصب در برابر جنس زن نشانه احمق فرض کردن زنان است و در ماهیت.  فعلی ناپسند است و از نظر تفکرات جامعه شناسی و اصول حقوق بشر (که بر آزادی انسانها دلالت دارد)مطرود است.

اندیشه اسلامی در برابر زنان:

زن در حقیقت در اسلام هم مقام چندان برتری ندارد.و بیشتر از اینکه به مقامش ارج نهند او را به موجودی بی دفاع.در نهایت بدون هیچ حق انتخاب و مطیع جنس مرد تبدیل میکنند و او را اسلامیزه میکنند(به واسطه نوع پوشش و نگرش قالب زنان مسلمان به زندگی) . به طوری که حتی باید در مقابل نیازهای مردی غیر از همسر قانونی(که تازه خود این عقود و قانونی بودن هم نوحی انحصار است)باید از خود محافظت کنند.حال خواه نگاه باشد خواه لمس و حتی تماس جنسی و فیزیکی.البته گویی با تبلیغاتی که شده چهره ای غیر از این به نمایش عموم گذارده میشود.

در سالهای قبل از انقلاب( شکوهمند) ۵۷ به رهبری آقای خمینی درست است که نگاه مرد سالار و ضد زن وجود داشت اما این رفتار غیر انسانی و جنسیت طلب به شدت توسط رژیم نفی میشد.اما در جامعه فعلی ایران به دلیل آمیزه های دینی و فرهنگی و اخلاقی تعصب و ناموس پرستی به نوعی افتخار و برتری تبدیل شده است که خود دولت بدان دامن میزند و ما شاهد آمارهای بسیار بالا از قتلهای ناموسی در مناطق غرب و جنوب و جنوب شرق ایران هستیم که هر روزه رو به فزونی است.

امنیت جامعه و پوشش زنان:

حال سوال اینجاست که امنیت کلی اجتماع در چه ارتباطی با پوشش زنان قرار دارد؟بین چشم های انسان مذکر با جسم مونث و امینت اجتماع چه ارتباطی وجود دارد؟میان رفتارهای طبیعی و غریزی جنسی و نظم عمومی چه ارتباطی میتواند وجود داشته باشد؟یادمان باشد از تفکرات و آمیزه های مذهبی سخنی به میان نیست.با فرض جامعه سکولار این سوالات مطرح میشود.

آیا جوان امروزی با برخوردار بودن از نعمت ارتباط با دنیای بیرون با جوانان ۴۰ سال پیش قابل مقایسه است؟آیا هیچ قدرت قانونی حق تعیین نوع پوشش برای انسانها را دارد؟اگر این قدرت ما فوق قانون وجود دارد و با فرض انجام این فعل آیا کرامت انسانی معنا دارد؟

اینها سوالاتی است که مثل موریانه ذهن نوع بشری همچون مرا در جامعه ایرانی میخورد و پوک میکند.پاسخ این سوالات کجاست؟

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

خواب دیدم خورشید از مغرب ماه طلوع کرده است

مادرم گفت:

تو یا شاعر می شوی یا مومنی بزرگ

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

در این چوب کبریت سوخته

هزار و یک هایکو ی نا سروده

پنهان است

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

رشته کوه شمالی

پشت بارش باران پیدا نیست

احتمالا آبان اسم مستعار فروردین است.

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

وقتی تو نیستی

دنیا کوچک و

خانه بی پایان است

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

چهارشنبه شبی در مرغا

سه جن با سه فانوس...آن سوی رود

تا صبح رفتیم و هرگز به آنها نرسیدیم

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

صیاد با دست پر به خانه بر می گردد

اما تمام طول راه

در اندیشه ی جوجه قرقاول است

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

داوودی ها

همیشه دیر می رسند

چهار یا پنج ماه بعد از بهار

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

بی سلام از کنارش گذشته بودم

مترسک غمگین جوزارها

مرا خواهد بخشید

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

اوایل آبان است

ماه از درز دریچه

به نیم رخ دخترانه زن می تابد

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

یک اشاره به جای هزاران سخن

مادر و دختر

در حنابندان دختر همسایه

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

مکالمه باد شیروانی ها:

دارینوش یا سهره همان مکانی که بیش از نیمی از خاطراتم در آن رقم خورد.بیش از نیمی از تجارب بزرگ زندگی ام.بیش از نیمی از دوستی هاییم.همان جایی که نیمی از زندگی را در آن یافتم.همان جایی که کتاب را شناختم.عشق را شناختم.احترام را شناختم.کار برای پول را شناختم.همان جایی که اقلب بوی سیگار میداد و روشن فکری.بوی درد .بوی ناکامی.بوی نیما .بوی پوریا .بوی رحمت.بوی سروش.بوی بوکی.بوی فرار.بوی نمایشگاه.بوی مشکلات مشترک.بوی پول.فلسفه.حوس بازی.

واگذار شد به همین راحتی .

سپهر:الو نیما جان........

نیما:سلام

سپهر:سپهرم سال جدید مبارک.خانوادت خوبن؟

نیما:مرسی.سال نو تو هم مبارک.

سپهر:اینا کیا هستن اینجا

نیما:کیا؟

سپهر :همین دوتا دیگه.

نیما:آهان ........و....... هستن

سپهر:خب.چرا.خب چرا اینجان؟نکنه واگذار کردی؟

نیما:اره

سپهر:چرا؟چطور؟

نیما:نمیشد دیگه

سپهر:تو نمیتونستی با نیمی از .....

نیما:ببین بعدا صحبت میکنیم.

سپهر:کی زنگ بزنم.اهان شب زنگ میزنم.

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

بوق.بوق.بوق

سپهر:الو سروش جان

سروش:الو.......الو...... (قطع میکند)

تکرار شماره گیری.بوق بوق .بوق

سپهر:الو

سروش:الو(با صدای آرام)

سپهر:سروش جان سر کلاسی عزیزم

سروش:اره

سپهر:کی زنگ بزنم

سروش:صداش مفهوم نیست.

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

عجیب دلم گرفت

                                                                   ارادتمند:سپهر.خ

من با همین چند کلام ساده دنیا ی اطراف را شناختم و نجات پیدا کردم از ..........نامش را نمیدانم از چه؟چیز تازه اگر یافتی بر این(.....)اضافه کنید.

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

کهکشان ها کو  زمینم؟

زمین کو وطنم؟

وطن کو خانه ام؟

خانه کو مادرم؟

مادر کو کبوترانم؟

معنای این همه سکوت چیست؟

من گم شدم در تو یا تو گم شدی در من .ای زمان؟

کاش آن روز هرگز از درخت انجیر پایین نیامده بود کاش.

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

شب در چشمان من است به سیاهی چشمهایم نگاه کن

روز در چشمان من است به سپیدی چشمهایم نگاه کن

شب و روز در چشمان من است به چشمها ی من نگاه کن

پلک اگر فرو بندم جهانی در ظلمات فرو خواهد رفت

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

دم به کله میکوبد و شقیقه اش دو شقه می شود

بی آنکه بداند حلقه ی آتش را خواب دیده است

عقرب عاشق

...............................................................

چه دوست داشته باشم چه نه .چه بخواهم فراموششان کنم چه نخواهم . اینها همین چند خط به ظاهر ساده  تمام گذشته و آینده من هستند .همین چند خط و شرایط آن روزگاران سبب است که حال  من اینجا باشم .**(آنان که میشناسندم میدانند به کدامین بهار گریستم و به کدامین زمستان دل به هر چه پری بی گمان خلوت نشین دل ساده دادم.)**

(**): از مجموعه  شعر سال ۸۷  از سپهر.خ

از همین جا مراتب همدردی خودم را با خانواده مرحوم امید رضا میر صیافی وبلاگ نویسی که در زندان اوین جان باخت ابراز میدارم.

                                                                                  ارادتمند:سپهر.خ

اقتصاد خودمانی:

سلام بر دوستان نسبتا عزیز و محترم.کمی دو دل بودم که بروز شوم یا نه راستش را بخواهید موضوعی به ذهنم نرسیده بود تا همین چند دیقیقه پیش با یکی از عزیز ترین آدم های روزگارم صحبت میکردم که یک باره تصمیم گرفتم آخرین پست سال ۸۷ را هم بنویسم بروم.

*(یکی از دوستان میفرمود:به همه میگویم میروم سفر اما در کنج خانه مینشینم و یکی میدهم دو تا حساب می کنم.تا ببینیم وضع اقتصادی خانوار های دولت آقای رییس جمهور به کجا میکشد.)*

حقوق ها را تا بدهند یا جان خودشان بالا می آید یا جان ملت.دقیقه نود به اکثر کارکنان دولت حقوق دادند یا به عبارتی هنوز هم ندادند .تازه با احتساب ۲ میلیون ریال عیدی هم نمیشود تا سر کوچه رفت.فقط بنده ماندم اندر احوال این ملت .همه ریختند وسط خیابان فقط ناظر و شاهد اجناس هستند.داشتم حساب میکردم یک خانوار ۴ نفره با ۲ عدد دانشگاه آزادی بی غیرت حیف نان .مفروض بر این که پدر کارمند ۲۰ سال سابقه دولت با حقوق متوسط ۷ میلیون ریال در  ماه و مملکت فعلی با  خوش خیالی های آقایون نسخه اش به بد ترین شکل ممکن پیچیده است.

حالا تو خود حدیث مفصل بخوان......

 هر روز دارد به نحوی از سر سفره های مردم کاسته میشود.یه روز مثلا نوشابه میشود دوغ و دوغ میشود شربت و شربت میشود آب و بعد احتمالا آب خنک هم نیست چون برق نیست .برق را فرستادند (گینه نو).ماست نیست فلان نیت بهمان نیست .همین را میتوانید با حسابی کاملا سر انگشتی سر شکن در تمام مراحل و کوچه پس کوچه های روزمرگی .

این همان دوست زحمت کشی بود که میخواست نفت را بر سر سفره بیاورد؟

خدمت آقای رییس جمهور عزیز و بی نهایت محبوب باید عارض شوم شعار عزت و حق هسته ای به کنار با جیب های خالی مان چه کنیم؟من حال مژده خواهم داد بنشینید و وضع را در ماهای اولیه سال ۸۸ ببینید.

همچنان دست ما کوتاه و خرما بر نخیل.با جیب خالی وارد سال ۸۸ که شدیم.

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

(*) نقل قول

                                                                          ارادتمند:سپهر.خ

سلام

این بار هم دوست دارم در مورد مسائل اجتماعی صحبت کنم.احساس میکنم کمی در این اوقات اخیر به مسئله سیاست بیش  از حد پرداختم پس تصمیم من این است که کمی به حواشی جریانات سیاسی بپردازم تا تحلیل آن.

نمی دانم این روزها چقدر به مسئله ی انتخابات فکر کرده اید؟نگاهتان در مورد انتخاب و انتخابات چیست؟سعی میکنم کمی در مورد دیدم به این مسئله برایتان صحبت کنم.و نهایتش چند سوال

از سال ۷۶ تقریبا چهره ای را میشناسیم از جبهه اصلاح طلب که تا به حال هزاران نام برایش ساخته اند (سید خندان.سید بی رگ.آقای سید محمد خاتمی.رئیس انجمن باران و خیلی نامها و القاب دیگر).آقای خاتمی حرفهایش قشنگ و خوشبو ست اما عملی نیست بهتر بگویم تا به حال نبوده است.

از سال ۸۴ تقریبا نامی را شنیده ایم و صورتی را دیده ایم از جبهه اصولگرا که خیلی هم دور از حواشی نبوده است.تا به حال هزاران نام و لقب برایش ساخته اند اما من دوست دارم او را آقای احمدی نژاد صدا کنم.حرفهایش رایحه خوشی ندارد و خیلی ها به او خوش بین نیستند و همین خیلی ها اتفاقا در سال ۱۳۸۴ به او رای داده اند.

روی سوال با من است با شما با تمام آنان که می اندیشند کمی .اندکی به هر هوایی که اطرافشان است هر بادی که می وزد  و هر سنگی که از فراخ سنگی میلغزد.

آیا آقای خاتمی ناجی مردم بوده است یا خواهد بود؟

آیا آقای احمدی نژاد ناجی مردم بوده است؟

اصلاحات بهتر است یا انقلاب؟

پاسخ این سوالات را نمی دانم!!!از طرفی سلام را دوست دارم ولی از زبانم میترسم!!سرم را نیز دوست دارم!!دوست نداشتم این ماه اینگونه به روز شوم ولی افسوس که چاره نبود.اینجا ها آدمهای بزرگی هستند که خطی مشی مرا در نوشتار این بلاگ تعیین میکنند از این است که هوای سرد چند سال است پا برجاست.پس صلاح مملکت خویش خسروان دانند.

 ناراحتم و دوست دارم در هوای سرد حک شود این حس.به سفر میروم.

                                                                            ارادتمند:س.خ

با سلامی مجدد به گرمای سوخت مصرفی نیروگاه سیگل ترکیبی نزدیک ما که هم (مازوت) است هم (گاز شهری) که به علت حاتم بخشی های دولت محترم به کمبود مواجهه شده.

نه اشتباه نکنید حالا که در یک ماه دو بار یا حتی سه بار به روز میشوم علاقه ای به صحبت در مورد نیروگاه و برج تقطیر نفت خام ندارم اینها تمام مقدمه ای بود عجیب.

امشب یکی از دوستان همیشه گی من دو آدرس به من داد که دلیل بود برای به روز شدن نا به هنگام من.این دو سایت به ظاهر اسلامی البته از نوع تندروش محل ثبت نام (گردانهای استشهادی قدس جهت اعزام به غزه)از نامش پیداش در این گردان چه میگذرد.

اما در برخورد اول احساس کردم خب بد نیست از ایران قرار است عده ای جمع شوند مقداری کمک بشر دوستانه روانه غزه کنند و بعد هم تقدیری کنند از آنها خودنمایی های همیشه گی صورت گیرد تمام .

اما نه دیدم در سایت دیگری آماری داده که (تا ساعت ۱۱ امروز ۴ هزار و ۸۴۳ نفر شرکت کننده بازی کمدی فوق بوده اند) .که۳۵۳۷ نفر آنها آمادگی رزمی خود را اعلام کرده اند ۸۱۸ نفر آمادگی تبلیغاتی و ۴۸۸ نفر هم آمادگی کمک مالی .

با ترس و لرز فراوان در لینک ثبت نام کلیک کردم با فکر اینکه نکند از وسط مانیتور یه دفعه یه آقای محترمی ملبس به لباس روحانیت با ۵۰ سانت ریش و یه چفیه معطر به مشک و گلاب کاشان و یقه آخوندی بپرد و مرا یقه کند و بکشد داخل و ببرد غزه حالا قبل از بردن به غزه در راه چه حال و بلایی بر سر من می آورد بماند .

در هر حال کلیک کردیم .همان جفنگی که در بالا خدمت عارض شدم همانجا هم نوشته بود(محل ثبت نام گردان استشهادی قدس.....)چند خط پایین تر( نام و نام خانوادگی-آدرس-تلفن-ای میل-نوع کمک-)خلاصه هر چه اطلاعات شخصی و غیر شخصی داشته باشد یک عدد انسان دو پا اینجا لازم است.

وقتی دیدم خطری در این سایت مرا از نظر ربوده شدن یا مثلا بمب گذاری تهدید نمیکند شروع به پرسه کردم.خدا را چه دیدی از این بشر دو پا هر کاری بر میآیدم مخصوصا اگر  ریشش کمی بلند باشد .یک دفعه بمبی در مانیتور منفجر شود سرت بریده شود نمیشود ریسک کرد.

چه دردسراتان بدهم قسمتی از سایت مزین به تمثال آقا در کنار ساعتی عقربه ای که ساعت را با ۱۰ دقیقه تاخیر نشان میداد.تصویر نورانی آقا کوچک بود هم اندازه ساعت راستش کمی خنده ام گرفت .در پاییند عکس حضرا آقا نظر خواهی بود که گفته بود :شما کدام حزب حاضر را در دیگران ترجیح میدهید( اصلاح طلب -اصول گرا -اعتماد ملی-مشارکت ایران اسلامی -مردم سالاری -روحانیون مبارز -سازمان مجاهدین انقلاب-موتلفه اسلامی)و گزینه هیچ کدامی وجود نداشت .طوری نوشته شده بود که حتما باید یکی از اینها می بودی هیچ کدام برای آقایون معنا و مفهوم ندارد.

تازه از اینکه جالب تر  میشود بخوان تنبلی نکن جان من:

(به نور نگاه کن، سايه ها پشت سرت خواهند بود )این جمله را بلایی چند شماره که همه اش در حال تغییر بود و عدد بسیار بالایی چیزی در حدود عدد (آوگادرو) را نشان میداد.احتمالا منظور از نور وجود مبارک آقامون مهدی موعود یوسف زهرا بود و سایه هم هر چه منفافق و کافر و مرتد است که متاسفانه به تعریف اینان ما یکی از این سه تا باید باشیم.

حالا این شماره ها که سریع به گردی میگذشت چه را نشان میداد عرض میکنم:

دقیقا خود جمله این بود:از زمان غیبت امام زمان(عج الله تعالی فرجه) تا کنون 1139سال شمسی5 ماه 17 روز 7 ساعت 34 دقیقه 18 ثانیه گذشته است
و زمان 35955819258.734 همچنان در گذر است
آیا هنوز زمان آن نرسیده که خودمان را برای ظهور او آماده کنیم؟

جل الخالق به حق چیز های نشنیده و ندید راستی این پیام مزین به آرم(حزب الله )هم بود .

                                                                        ارادتمند سپهر.خ

               آینده از آن حزب اللهی هاست

                                                     از بیانات پر بار آقا مقام معظم رهبری

هیچ ظلمی بر مردم غزه وارد نشد .کمی تاریخ صحیح نه دولتی را بخوانید از گذشته تا به حال .به طور قطع

 و یقین در مییابید که ابدا ظلمی در کار نبود.

زیرا دیدم خیلی از شما دوستان حرف دولت اسلامی را میزنید.و تحت تاثیر تبلیغات آنها قرار دارید این  پینوشت را نوشتم .

البته سخنان بالا ابدا جانب داری از دولت اسرائیل نیست ولی خب این را نیز رد نخواهم کرد که حزب الله دارد

 با جان ملتش بازی میکند کسی که خطری اینچنینی را به جان می خرد طبعا قدرت تعقل و تفکر ندارد. 

                                                                                      ارادتمند:سپهر.خ

با عرض صمیمانه ترین سلام ها خدمت شما دوستان عزیز .خیلی سعی کردم تا زود تر هدوت برسم اما نشد چون هر کاری میکردم از سیستم شخصی خودم نمیتوانستم برای بلگفا متن بفرستم هر چه تلاش میکردم فقط تیتر متن می امد.حال که سیستمی دیگر خواستم به روز شوم میبینم فایل word که متن را برای ان ماه در آن نوشتم همراهم نیست و حسابی دستم در پوست گردو ماند .

در اولین فرصت متن را با خود به اینجا می آورم و برایتان مینویسم.

احساس میکنم در این پست باید کمی در مورد انتفاضه کفش صحبت کنم و اتفاقات و حرف و حدیث های پیرامون آن.

خودتان شاهد هستید که تلویزیون های رسمی حکومتی اسلامی ایران چگونه اتفاق را در بوق کردند.تیتر زدند که (آبروی نداشته آمریکا رفت) .

من احساس میکنم برخورد منطقی تر و حساب شده تری لازم است زیرا آقای احمدی نژاد فکر میکنند همه چیز بازی است.ایشان هنوز بچه گانه فکر میکنند و سر لجبازی با دولت های دنیا را دارند.

ببینید هر دولتی که روی کار می آید چه دمکرات و چه دیکتاتور منتقدانی دارد .طبیعیست که آقای بوش هم منتقدانی دارد .منتها فرق منتقدان غربی با منتقدان عرب و اساسا ملت عرب زمین تا آسمان فرق دارد.(تفاوت ره کز کجاست تا به کجا).

در نشستی که آقای بوش در عراق داشتند خبرنگار نمایی به نام (منتظر الزیدی) کفشی را به سمت آقای بوش پرتاب میکند .این به نظر من اساسا حرکت ضد انسانی و غلطی بوده است البته از تروریستهایی که قالبا توسط حکومت اسلامی ایران تغذیه میشوند انتظاری بیشتر نمیرود.

مثلا معلم اخلاق امثال منتظر الزیدی که بوده غیر از این است که این افراد در مکتب افرادی مثل (بن لادن یا مقام معظم و محترم و قابل تقدیر حضرت آیت الله خامنه ای یا افراد تحت دستور اینان ) رشد و نمو کرده اند؟ 

پس میبینید که چندان حرکت این افراد دور از انتظار نیست .من راستش چندان موافق سیاست های آقای بوش نبودم .شر صدام حسین را از سر دنیا کم کرد بله ولی نتوانست درست و باید و شاید با مردم عراق رفتار کند.مردم عراق را نمیشناخت نتوانست دستورات را طوری ابلاغ کند که مردم عراق یاقی نشوند و تحت تاثیر اسلام گرا های تند رو قرار نگیرند.

اما در هر حال برخورد آقای بوش با منتظر الزیدی بسیار قابل تقدیر بود.امثال آقای احمدی نژاد باید برخورد را از دولت مردانی همچون اینان بیاموزند.

سران مملکتی که میگویند در مملکت ما آزادی بیان حرف اول را میزند آیا کسی حق دارد حتی از آقای خامنه ای انتقاد کند یا از خود آقای احمدی نژاد ؟چه برسد به پرتاب شی .

همانطور که میدانید و گفته شده در فرهنگ ملت عراق پرتاب کفش معنی بدی دارد آیا مثلا ما میتوانیم در نشست خبری آقای خامنه ای یا احمدی نژاد یا کلا سران نظام برویم و انگشت شصتمان را حواله آقایون کنیم؟

من به شما قول خواهم داد قبل از این که دست شما بخواهد حتی شکل چیزی شبیه شصت بشود سینه گورستان خوابیده اید با کلی آثار شکنجه و حتی تعرض جنسی .فرق هم نمیکند شما مونث باشید یا مذکر اینان افراد متعارض هم برای آقایون دارند همه برای بانوان محترم .

به هر طریق این پست را برای تقدیر از رییس جمهور ایالات متحده آمریکا آقای پرزیدنت بوش نوشتم .حتی اگر به دست هیچ کس نرسد این وظیفه شخصی من بود همین.

از این جا به بعد را خواستید بخوانید نخواستید بگذرید چون ارزش خبری ندارد تا دلتان بخواهد دروغ میبینید.

گزارش  پایین مربوط به خبر آنلاین است.

...............................................................گزارش از وابستگان سببی و نسبی حکومتی اسلامی

خبرنگار عراقی در پرتاب دو لنگه کفش به سمت رئیس جمهور آمریکا از یک سو و چابکی بوش در رد این ضربه با جاخالی جانانه ای که به سبک جیمز باند ارائه داد، حقیقتا ویژگی های یک نمایش رسانه ای را داشت و به خاطر همین ویژگی بود که در اندک زمانی همه شبکه های خبری تلویزیونی دنیا بارها و بارها این صحنه را به نمایش گذاشتند و میلیون ها سایت اینترنتی نیز تصاویر مربوط به آن را بر روی خروجی های خود بارگذاری کردند.

از این رو منتظر الزیدی اگرچه تا حالا یک خبرنگار ساده و ناشناس در محیط کارش بود و احتمالا از عراق پای بیرون نگذاشته بود حالا به یمن تهوری که از خود به خرج داد یک شخصیت جهانی شده است و البته این را باید مدیون کفش هایش باشد چون او را یک چهره جهانی کرد.

جستجو در اخبار گوگل نشان می دهد که بیش از سه هزار و 500 سایت خبری این رویداد را پوشش داده اند و ده ها خبر دیگر مربوط به این رویداد در ساعات بعدی از سوی رسانه ها منعکس شده است.

از جمله خبر های جالبی که بلافاصله پس از این رویداد در خروجی ها قرار گرفت می توان به موضع گیری تلویزیون البغدادیه، تعیین وکیل برای دفاع از این خبرنگار، فروش کفش پرتاب شده به سوی بوش در حراجی، پیامک های بامزه ای که فلسطینی ها از ان ساختند و موارد دیگر اشاره کرد که به برخی از آنها  پرداخته می شود

ابراز نگرانی تلویزیون البغدادیه
پیش از اینکه به دفاع شبکه تلویزیونی البغدادیه از منتظر الزیدی بپردازیم باید این نکته را در ذهن داشته باشید که پرتاب کننده کفش یک تروریست ، یک آدم ساده و بی مسئولیت، یک مزدور که بابت پول، دست به کاری بزند و یا یک بی کس و کار که مهم نیست سر او چه خواهد آمد نبود.  

منتظر الزیدی، یک خبرنگار تحصیل کرده عراقی است که برای شبکه تلویزیونی العراقیه کار می کند. یعنی یک عراقی صاحب شغل، درآمد و خانواده است که این ها همه برای محافظه کار کردن و محطاط کردن یک انسان در شرایط زندگی در عراق کافی است. خصوصا اینکه او کارمند خوبی بوده  و شبکه کارفرمای او به شدت از کارش راضی بوده ا ست.

از این رو به محض رویدادن این حادثه و دستگیر شدن الزیدی ،مسوولان شبکه تلویزیونی البغدادیه، طی اظهاراتی ضمن ابراز نگرانی نسبت به حفظ جان این خبرنگار، آزادی او را خواستار شدند. این نگرانی زمانی تشدید می شود که در پی بیرون بردن منتظر الزیدی از اتاق کنفرانس، یک رد خون تازه روی فروش قابل مشاهده بود. به نقل از روزنامه اماراتی گلف‌نیوز، شبکه البغدادیه به منظور اعلام حمایت از خبرنگارش هم‌چنین اعلام کرد: منتظر الزیدی باید هر چه سریعتر آزاد شود تا شاید گوشه‌ای از آن آْزادی بیان و دموکراسی که مقامات آمریکایی مدتها است به مردم عراق قول داده‌اند، محقق شود.

افتخار دنیای عرب
در همین حال پخش این تصاویر از تلویزیون عراق سبب بروز موجی از شادی در میان مردم عراق شده است به طوریکه از این خبرنگار به عنوان قهرمان ملی یاد می شود. در همین ارتباط موجیر الخفاجی، یکی از کارگردانان شبکه تلویزیونی البغدادیه از الزیدی به عنوان «افتخار دنیای عرب و مردی روشنفکر» یاد کرد.

منتظر الزیدی از این جهت به محبوبیت رسیده است که در حین پرتاب کفش به سوی رئیس جمهوری آمریکا از اندوه ملت عراق پرده برداشته و به زبان عربی فریاد زده است: "ای سگ، این بوسه‌ی وداع با تواست. این از طرف بیوه‌ها، یتیمان و آن‌هایی است که در عراق کشته شدند. "

سایت‌های خبری و شبکه‌های تلویزیونی عراقی نیز اعلام کردند که این اقدام الزیدی آب سردی بر قلب‌های سوخته‌ عراقی‌ها و تسکینی بر درد‌های آنها بود. چرا که تمام وقایع فاجعه آمیز عراق به علت تصمیم‌گیری های بوش بوده است.

مزایده 500 هزار دلاری لنگه‌کفش‌
در همین حال منابع خبری از حراج لنگه‌کفش‌های خبرنگار عراقی در مزاید‌ه‌ای در شبکه اینترنت خبر داده اند که رقم 500 هزار دلار برای آن تعیین شده است. این کفش ها در ابتدا با قیمت پایه 100 هزار دلار به فروش گذاشته شد اما بعد از لحظاتی که از این مزایده گذشت، قیمت این کفش‌ها به 500 هزار دلار رسیده است.

این نخستین باری است که یک شیء ناملموس در اینترنت به مزایده گذاشته می شود، در صفحه‌ای که این مزایده در آن انجام می‌شود، عکس "منتظر الزیدی" قرار دارد که کفشش را به سوی بوش پرتاب می‌کند، همچنین عکس دیگری بوش را در حالی نشان می‌دهد که کفش از روی سرش عبور می‌کند.

شوخی دموکراسی
بوش که در این رویداد ناگهان شوکه شده بود با دستپاچگی و به شوخی گفت: «تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که شماره کفش این مرد 10 بود.»  وی در ادامه گفت: این کاری است که مردم در یک جامعه آزاد انجام می‌دهند!

بوش در حالی از این صحنه با عنوان "دموکراسی" و آزادی" نام برد که خبرنگار پایگاه خبری "آفاق" با تشریح این حادثه می‌گوید: محافظان و نیروهای امنیتی، این خبرنگار عراقی را آن‌قدر کتک زدند که صدای جیغ‌های وی، دل همه را به درد آورد.

پرتاب کفش نشانه تحقیر
از سوی دیگر عمده نشریات کشورهای عربی اقدام خبرنگار عراقی در خصوص پرتاب کردن کفش‌های خود به سوی جرج بوش رییس جمهوری آمریکا را با هدف تحقیر وی ارزیابی کرده اند چرا که پرتاب کفش در فرهنگ عربی، به مفهوم تحقیر و اهانت است.

در تحلیل شبکه خبری الجزیره آمده است: پرتاب کفش به سوی مقامات، نمادی بسیار منفی در جهان عرب است، این اقدام، نه فقط بیانگر اعتراض شدید بلکه مبین تحقیر و اهانت به سیاستمداران مورد هدف، است.

گرچه بوش در این حادثه آسیبی ندید، ولی اقدام خبرنگار عراقی دارای محتوای بسیار عمیقی بود زیرا از یک سو نشان‌دهنده اعتراض نسبت به سیاست بوش در عراق بود و از سوی دیگر، به شکلی اهانت و تحقیر را با پرتاب کفش به طور کامل نشان داد.

بر پایه این تحلیل، استفاده از کفش در فرهنگ عربی، معانی خاصی دارد و نمونه آشکار آن، هنگامی بود که مجسمه صدام در میدان الفردوس بغداد در سال ‪ ۲۰۰۳به زیر انداخته شد و دهها تظاهرکننده عراقی با کفش‌های خود بر آن کوبیدند تا میزان خشم و تنفر خود را از صدام نشان دهند.

نمونه دیگری از پرتاب کفش در فرهنگ عربی
یک بار هم فلسطینی‌ها برای دفاع از مسجد الاقصی و جلوگیری از ورود آرییل شارون نخست وزیر اسبق رژیم صهیونیستی به این مسجد شریف در ماه سپتامبر سال ‪ ۲۰۰۰از کفش‌های خود استفاده کردند و همین حادثه، مقدمه آغاز انتفاضه دوم مردم فلسطین شد. فلسطینی‌ها در سال ‪ ۲۰۰۳بار دیگر از همین ابزار برای ابراز خشم خود نسبت به سفر احمد ماهر وزیر خارجه وقت مصر به اسرائیل و دست دادن وی با شارون استفاده کردند.

لطفا پا برهنه وارد شوید
در پی بروز این رویداد برخی عراقی‌ها گفته‌اند نوری مالکی، نخست وزیر عراق دیگر در کنفرانس‌های آینده به خبرنگاران اجازه نخواهد داد که کفش بپوشند و احتمالا از این پس منابع امنیتی خبرنگاران را وادار خواهند کرد هنگام ورود به سالن کنفرانس مطبوعاتی پا برهنه وارد شوند.

به گفته ناظران پرتاب کفش به بوش اتفاقی بی‌سابقه بود و تاکنون هیچ رییس جمهوری با چنین مساله‌ای روبه‌رو نشده است. این واقعه در ذهن ملت عراق و ملت جهان به عنوان یک اقدام بی‌سابقه در تاریخ جهان باقی خواهد ماند. عدم واکنش دولت عراق شاید به این خاطر است که دولت هنوز از این حادثه شوکه است.

نگاه متفاوت در آمریکا
ملت آمریکا در برخورد با این رویداد اما به دو دسته تقسیم می شوند. عده ای این امر را اهانتی به ملت آمریکا توصیف کرده اند در حالیکه مخالفان جورج بوش نسبت به این واقعه ابراز خوشحالی کرده‌اند. حزب دموکرات آمریکا عنوان کرده است این حادثه دلیلی بر شکست سیاست جورج بوش در عراق و دلیلی بر شکست این دولت در دفاع از وجهه‌ بین‌المللی آمریکا بود.

وکیل صدام هم آمد
از سوی دیگر خلیل الدلیمی، وکیل صدام در اعلام همبستگی‌اش با خبرنگار عراقی‌ اعلام کرد که حاضر است وکالت این خبرنگار در دادگاه را برعهده بگیرد. او همچنین گفت:"اتحادیه خبرنگاران عرب در حال بررسی به خدمت گرفتن 100 وکیل برای دفاع از این خبرنگار است." الدلیمی همچنین آزادی فوری این خبرنگار را خواستار شد و با اعمال شکنجه علیه این خبرنگار اعلام مخالفت کرد. استاد فراس الجابوری، استاد حقوق بین‌الملل از تشکیل کمیته‌ای متشکل از 100 وکیل برای دفاع از این خبرنگار خبر داد. وی گفت: الزیدی مرتکب هیچ جنایتی نشده است وی از نظر قانون اسیر جنگی است.

پیامک لنگه کفش در فلسطین
در همین حال خبرگزاری ها اعلام کردند تمامی پیامک‌هایی که امروز دارندگان تلفن‌های همراه شهر رام الله بویژه خبرنگاران دریافت کردند در خصوص دولنگه کفشی بود که در کنفرانس مطبوعاتی بغداد به سمت جرج بوش، پرتاب شد. در یکی از این پیامک ها  آمده است : "بوش از محمود عباس، خبرنگاران وهمراهانش خواسته است که بدون کفش به کاخ سفید بیایند. " با مزگی این پیامک به این دلیل است که محمود عباس رییس تشکیلات خودگردان فلسطین جمعه آینده برای دیدار با بوش به کاخ سفید می‌رود.

یکی دیگر از پیامک‌ها که به اکثر تلفن‌های همراه فلسطینیان از جمله مقامات تشکیلات خودگردان مخابره شده حاوی این جمله بود که بر اساس اطلاعیه صادره از سوی تشکیلات خودگردان تمامی خبرنگاران باید پا برهنه در کنفرانس ها ودیدارهای رسمی حضور پیدا کنند.

این گزارش می‌افزاید، پیامک دیگری هم با این مضمون ارسال شد که مقامات امنیتی درپی اطلاع از وجود یک انبار کفش در سندیکای روزنامه نگاران کرانه باختری به آن یورش برده وتمامی ذخایر موجود را مصادره کردند. در یک پیامک دیگر آمده بود: یک خبرنگار که تلاش می‌کرد تعدادی کفش سایز ‪ ۴۴را به رام الله قاچاق کند، دستگیر شده است.

تظاهرات برای آزادی خبرنگار قهرمان
آخرین اخبار نیز حاکی از آن است که هزاران عراقی در حمایت از این خبرنگار که او را قهرمان می دانند به خیابان های بغداد ریخته و خواستار آزادی هرچه سریعتر او شده اند. این تظاهرکنندگان با دردست گرفتن پارچه نوشته هایی حاوی شعارهایی در حمایت از این خبرنگار شعارهایی در حمایت از منتظر الزیدی سر دادند...................................................................................................

در پایان آرزو میکنم تمام سایتهای خبری ایران و وابسته به جحکومت اسلامی ایران دست از جناح طلبی و اینگونه قضاوتهای نا به جا بر دارند.

                                                                          ارادتمند:سپهر .خ 

۱-استاد مرحوم محمد مختاری      قتل توسط مامورین وزارت امنیت

۲-جمعی از زندانیان و آزاد مردان سیاسی در تبریز

۳-زنده یاد دکتر زهرا بنی یعقوب    قتل و شکنجه جنسی توسط عناصر امنیتی

۴- احمد باطبی که بعد از تحمل چند سال اسارت در بند ۲۰۹ اوین به واسطه حزب دمکرات کردستان قادر به فرار شد.

من می خواهم آزادانه بگویم و آزادانه بشنوم آزادی یعنی .....

تا آن جایی  که من اندر حال دوستان و فعالان سیاسی میبینم همه جمع شدند و فقط به بیان مشکلات اجتماعی و خلاء های سیاسی بسنده کرده اند و هیچ یک از آنان راه کاری ارزنده و کاربردی بیان نکرده و نمیکند.

ما آدمهایی که بیان کنند و منتقد باشند و بیایند و بروند نمیخواهیم .جامعه فعلی ما خواهان نیرویی کار آمد در زمینه فرهنگ سازی است .و گر نه ما شبکه های ماهواره ای کم نداریم که فقط نشسته اند و مشکلات را میگوییند (صدای آمریکا جزو این دسته نیست زیرا شبکه ایست خبری که رسالتش اطلاع رسانی است و انتظاری نمی رود که بیاید درد را که میگوید درمان را هم بگوید) روی صحبت من با انهاییست که گویی مردم کشورشان را گوش دم توپ کرده اند میگوییند(به پا خیزید و انقلاب کنید و بکشید و بگیرید یا محاکمه کنید).

لازم است بگویم:

شاید به بیان عامه و روزمره گفتن و بلفعل کردن این افعال ساده باشد اما در عمل نه حالا و نه هزار سال آینده جایی برای انقلاب های چریکی و مبارزات مسلحانه نیست.

دوره این حرفها گذشته .دوره ی کمونیست که خودش در عین مبارزه با فعودالیسم و مبارزه علیه حاکمان سرمایه دار وقت .خودش .با تعاریف فعلی دیکتاتوری بود ه گذشت.

دوره (چه گوارا و کاسترو در انقلاب آمریکای لاتین گذشت) حالا زمان زمان دمکراسی است .دوره دوره ی گفته گو ست .همه ی ما باید بدین سان بیندیشیم:( به حرفهای مخالفانم  گوش فرا میدهم اما تا پای جان میگذارم تا آنها آزادانه فکر کند).

سخنانی از این دست در حال حاضر حرف داغ بازار های سیاسی این ور آبی و آن ور آبی است .احمدی نژاد می آید میگوید:(انتقاد کنید.بعد می برد جنازه منتقد را تحویل خانواده اش میدهد از نظر ایشان این است معنای گفتگوی آزاد).مگر دکتر بنی بعقوب را ندیدیم مگر محمد مختاری را ندیدیم مگر پوینده را ندیدیم ؟البته احمدی نژاد نمادی سیاسی است خود وی دستش در دوره ۲ ساله به خون آلوده نشده.احمدی نژاد =جمهوری اسلامی

همان گونه که میبینید خبری از آزادی بیان در روزنامه ها هم نیست .(  شهروند امروز را هم بستند).البته به اعتقاد من دوستان و سیاسیون دست راست هم در داخل با خودشان در گیرند. خدا داند در لایه های نظام ۳۰ ساله چه می گذرد؟ گویند:بازاریست با بیشترین شباهت به بازار شام.

بگذریم:   

به نظر شخص بنده به عنوان شخصی حقیقی با نظرات و افکار کاملا مستقل ما فرسنگها با واژه دمکراسی فاصله داریم .در این سالها از عصر خاتمی تا عصر معاصر بسیار زیاد این کلمه به گوشتان برخورده است مرادم همین دمکراسی است.

انتقادی دارم از دوستان:ما یکی از هزار یک مشکلی که داریم این است که همه چیز را سر سری میفهمیم .مثلا میگویند :(مد) معلوم است در جامعه ما جوانان فقط در این باره شنیده اند هیچ یک در کم کیف آن نیستند.نمیدانم تا به حال علامت (همجنس گرا ها) را پشت (تی شرت ها)دیده اید ؟کله خرگوشی است با پاپیون.

زمانی مد بود پشت هر کلاهی و لباسی و شلواری این علامت را میدیدم.همه آن را میپوشیدند از دانشجو گرفته تا جوانی لات  که معلوم نبود از کجا آمده هیچ کس تا مدتها نمیدانست معنی آن چیست؟ و فقط می پوشیدند .نمیدانم منظورم را منتقل کرده ام یا نه.میگویند آزادی همه جوانان کوچه و بازار و محیط های مثلا آکادمیک ما آزادی را شنیده اند اما آزادی برای آنها یعنی (سکس پارتی و مشروب خواری و یا با دختر نشست  و برخاست کردن)آیا به راستی آزادی یعنی این؟

تا می آیند جلو عیاشی ها را میگیرند جوانان یاد انقلاب و تحسن می افتند و تا دوباره آزاد میگردند و در خیابان با دوست دخترشان نمیگیرندشان و در پارک راحت مخدر تهیه میکنند آزادی را از یاد میبرند.

نظام می خواهد با این بازی سر جوانان را به مسائل ساده و پیش پا افتاده گرم کند.امروز مانتو فردا مو و پس فردا کفش  و طبق معمول جوانانی هم چون من بزرگترین و احمق ترین بازی گران این کمدی.

این طرف میبرند و میگیرند آن طرف صندوق های رای یا تظاهرات ۲۲ بهمن( یا الله اکبر بام خانه ها) مالامال از جوان عاشق پیشه که به بهانه پول و آزادی سطحی و چهار تا حرف دلفریب آمده اند تا امثال خاتمی را انتخاب کنند که به اعتقاد من بزرگترین خیانت ممکن را به ایران کرد .آمد و جای پای نظام را محکم کرد و رفت .چه قدر زیبا سر مجامع بین الملل را کلاه گذاشت که خودشان هم خبر نشدند.

دوستان بیایید با مطالعه با دوستی با برادری و برابری آرام آرام به مراد دل برسیم.اگر منتظر انقلابی هستی همچون ۵۷ در اشتباهی .اگر منتظر دوم خرداد و هجدهم تیر هستی در اشتباهید. جامعه ما در حال حاضر محیا نیست.فراهم نیست.فرهنگ انقلاب را نمیداند .زیر ساختار ها فراهم نیست .دموکراسی را نمی شناسند فقط اسمش را شنیده اند.فرهنگ سازی  کنیم و بشناسیم.

بازیچه نشویم سرمان را به (مخدر و جنس مخالف و رابطه جنسی و حرفهای صدتا یک غاز مثل انرژی هسته ای و خیلی چیزهای دیگر گرم نکنیم).(تفکر را در ما از بین برده اند) و این دست دسترنج جمهوری اسلامی بعد از قریب به ۳۰ سال. 

........................................................................................................................................

سلام .دوست دارم کسانی که به خاطر من می آیند و از روی لطف نظری مخالف یا موافق میدهند بخوانند بعد نظر بدهند اگر فرصت خواندن نداشتند نظر ندهند بهتر است.

به بهترین آرزو ها برای فعالان و دوستانی که در سیاست دستی بر آتش دارند همچون ژاماسب عزیز و خیلی های دیگر.  

برای مشاهده سایت های عکاسی حرفه ای

آدرس:............>میدان امیر کبیر>مدیران>نهایت مهر اصلی>پلاک:۷۷۷۲۷۲۱

آنگاه که باد زمستان بود و زمستان برف و برف عید.آن اوقات بود که آمدی از آن سمت مبهم.آن چنان ساده که گاهی دلم برایت میسوخت ای شادمانی بی سبب.

بعد از گذر از کویر .کمی از هوای عجیب (شه میرزاد) برایم آورده بودی درون شیشه ای که در آن پیش تر ها نوشابه جادو بود.

همام قدر ساده و مهربان که گاهی میگریستی و گاهی میخندیدی. درست یادم هست آن سال سال سیاه زخم بود و سال زخم های محال .و بعد ار فراق کسی آمده بودی که دور بود و دور در چیزی شبیه ذهن من که بعد ها مغز نام گرفت بعد از او امده بودی کسی که انگار تمام دنیا را با خود برده بود و نهایتا پس نیاورده بود.

نامش شبیه گل بود و نه گل بود و نه گلی که بوی گل میداد تنها نامش را مثل توشه بر دوش میکشید فقط همین .

تو آمدی و او رفت انگار امده بودی مه برهانی .بروانی .شاید باید میرفت تا تو بیایی در هر حال حال ما حالی عجیب بود و حال شما عجیب تر.اینطور نیست؟؟؟؟

یادت باشد در آخرین نامه ات پاسخ این نمیدانم را بدانی .

باری

آمدید و آنگونه به سان جریانی غریب مهر اصلی تان به مهر اصلی ما پیچید نمیدانم چه شد فقط بیچید تو می دانی؟؟؟؟

بعد ار گذر ایام روز.روز.روز.ماه.ماه.ماه

تنها یافتم .شما همان کسی که انگار قرار بود روزی درون خانه خودم به شما بپیوندم همسر سالهای کویر و باد و کوهستان.

...........................................................................................

سلام .

دوستان معدود من امیدوارم این متن را هم مثل روزگاری که بر من رفت بخوانید و بروید رد روزگارتان.کوتاه شعری برای سرآغاز زمستان باز.اینجا بویش می آید.

این ویرانه های باد

نمک می شود

و بر زخمهای کهن ما

پاشیده می شود

زخمهای ما دهان می گشایند

گرمی هیزم ها

در غروب امروز

پایان است

ما در امان نیستیم

سرما از راه می رسد

ما سه بار به سکوت علف ها

در باد

شهادت داده ایم.

                                ارادتمند :سپهر.خ

قابل ذکر:در جواب دوستانی که میفرمایند در حال حاضر لیبرالیسم قابل اعتماد ترین دکترین است .باید عرض کنم که تا دمکراسی قابل پیاده سازی نشود و شرایط برای دموکراسی محیا نباشد لیبرل ها آب در هاون میکوبند.دمکراسی در زبان عمیانه آن یعنی آزادانه صحبت کنیم و بدون هیچ ناراحتی گوش کنیم.که این جریان فعلا در هیچ یک از طبقات جامعه ما سازگار نیست (نه ملا نه دانشجو نه روشنفکر و دگر اندیش نه جوان عامی).

چه باید کرد؟(از شما میپرسم)

به دوستانم در سوئد تقدیم میشود:

سلام دوستان عزیز با بهترین آرزوها ی ممکن و نا ممکن برای شما این ماه هم آمدم تا برایتان بنویسم و تا ماه بعد بروم و هی بوسه و نگاه جمع کنم و برای شما با مهربانی بیاورم.

پس امضا یعنی با ماضی ما ور رفتن؟

اما ور رفتن با ماضی آن هم بر پشت مردم چه معنایی دارد؟پشت اطراقگاهیست برای آن که عاشق پیشه است.با امضایی بر پشت که معمولا نا خواناست.وبرای دیگری که مجری است و معمولا خوانا .خط در هم شلاق است.

در واقع هر دو به نوعی در هم اند.در اولی پیش و پشت در هم میروند.و در دومی پشت ار پیش درهم می شود.همین است که اولی اطراقش در حجره است و خاص.و دومی در شارع عام و عام.در اولی کسی هست که بر پشت مردم خود را تایید میکند.و در دومی تاییذ پشت مردم را پشت می کند.مردم؟

این متن ها طبیعت من است این متنها طبیعت هستند.و در امضا من پرنده ای هست که هر صبح اینجا به طور عجیبی میخواند.و من به زور عجیبی عادت کرده ام که هر صبح از خواب برخیزم و پنجره را باز کنم و طبیعت از ارتباط با من به طور عجیبی خسته است.پنجره را می بندم .بدون آنکه مایوس شوم.

و بدون انکه طبیعت را مجبور کنم برای این کارش دلیلی ارائه کند.چون به دور دست اگر نگاه کنم طبیعت دم دست را از دست می دهم .و طبیعت دم دست هم حاضر نیست در آواز پرنده دورتر از آنچه هست برود.

و یا اصلا آواز پرنده او را دور دست کند.برای اینکه به دورتر از نگاه کنم نزدیک تر را از میان بر می دارم و این به نظر عادلانه نمی رسد که طبیعت نزدیک را فدای طبیعت دور کنم.گرچه این کار را هم که نکنم در عمل طبیعت دور قربانی طبیعت نزدیک خواهد شد.

پس واقعا نمیدانم چکار کنم.پنجره را می بندم و پرنده به زور عجیبی تنها می ماند.

پیوست:

نگران نباشید ار چیزی از این متن دستگیرتان نشد عاشق که نباشیم چه فرق می کند کجای جهان ایستاده اینم.

                                                                ارادتمند:سپهر.خ

سلام

به قول آلبر کامو انسان تنها مخلوقی است که از بودن آن چه هست سر باز میزند .و به همین دلیل دنیای او تبدیل شده است به دنیایی گرفتار در دایره و تکرار .

چرخیدن و هی چرخیدن و خسته شدن و از پا افتادن.

زمین و زمان نیز میچرخند و با خود آدمی را میچرخانند.هر روز مثل روز قبل بدون هیچ زحمتی شروع می شود و آنچه مقدر است اتفاق بیفتد پشت سر هم ردیف می گردد و اینگونه رنج آغاز می شود .سر و کله زدن با عشق های رنگارنگ رویایی با خیانت ها . جنایت ها و نداشتن ها و داشتنی های زود گذر و فکر یکنواخت آدمی تکرار شده خواسته ها و انتظاراتش از زندگی بیشتر می شود.

به خاطر توقعات بالا و آرزوهای نا ممکن نوع بشر.بی قراری ها یکی پس از دیگری می آید و او را دچار افسردگی می کنند هر چه از کودکی اش فاصله میگیرد چشمهایش بیشتر و بیشتر از دیدن زیبایی ها محروم می شود و برای گذران زندگی .خود را در بحران های گونه گون دیوانه تر میکند.

غافل از اینکه در این دنیا ی بی انتها و دایره وار. آدمی با همه ی تواناییها و تمدن غنی اش ذره ای بیش نیست و راز هبوطش بر زمین ایفای نقش اول نمایشی کمیک(کمدی) به نام زندگیست به یاد استادم (پناهی )عزیز می افتم که میگفت:((میزی برای کار.کاری برای تخت.تختی برای خواب .خوابی برای جان .جانی برای مرگ .مرگی برای یاد.یادی برای سنگ . این بود زندگی؟؟؟)).

آری زندگی با چشم های آدمی متولد می شود.و آن چه به چشم می آید و آن که نگاه می کنیم < به یکباره به هم پدیدار می شود.......

...........................................................................

خب دوستان مهربان و معدود . از این به بعد به علت همین واژه ساده یعنی (تغییر)در آخر با شما سخن می میگویم .امید وارم از این متن کوتاه لذب کافی رو برده باشید.سعی کنید از فرصت های زندگی استفاده کنید و عجله نکنید .(همیشه برای همه ما جا در دنیا بود و هست)

تقدیم به س.ن عزیز که چندین سال بهانه نوشتنم بود  و خواهد بود.باشد تا روزگار به کامش چرخد.  

این را برای خودم مینویسم تا بل به یادگار بماند:در اواخر همین ماه اتفاقات تاثیر گذاری در زندگی من پیش خواهد آمد .من خواستم .تلاش کردم .راه رفتم .پس من موفق خواهم شد.

                                                                    ارادتمند:سپهر.خ

مثه اون دختری که پردش و دوخته

و اونیکه پول نداشت توو آتیش سوخته

مثه مادرم با اون زندگی زوری

زنی که خلاصه شده بود تو قابلمه و قوری

کسی تا به حال ندیده بدنش و 

کسی از سرش نتوسته بگیره روسریش و

میگفت: بعد مرگ میبرنش جهنم

میگفت: آدم و از سر مو آویزون میکنن

گفتم: مگه نگفتن بهشت زیر پای شماست

مامان بهشت سر کاریه

بیا دنیا رو بچسب

میگفت: اذون دارن میگن

مو به تنم سیخ شده

گفتم: می ترسی؟؟

ترس به روحت میخ شده

۷۰ سال زن بوده یعنی کلفت

یعنی چیزی تو زندگیش ندید جز خفت

زنی که گناه بود بودنش ولی بی جا

زنی که با حصار کرده بودنش تو خاک

کسی که خیانت نکرد به شوهرش

چی شد؟؟

۵۰ سال فحش شدید و کتک خورد

باید تو سری بخوره      بمیره نفس نکشه

عکس هیچ پرنده ای رو بی قفس نکشه

زنی که همیشه یه سایه اونو میپایید

عروسکی که مرد باش به هر شکلی میخوابید

بوی سیلی و شلاق میدی خانوم

تا کی میخوای به مردا باج بدی خانوم

مثه وطن شدی همدم ولگردا

تقدیر تو دسته تو ست واسه فردا

بوی زمین سوختمون و میدی خانوم

تو هم از عرش به فرش رسیدی  که خانوم

ما که از مردی مردیم لا اقل تو زن باش

یه کم از عطر غیرتت رو ما هم بپاش

ما که از مردی مردیم و چیزی ندیدیم

از تو کتاب فقط اسم رستم شندیم

که اونم اگه امروز بود الان کراکی بود

رستم امروز از جنس بد شاکی بود

رستم اگه بود واسش جرم میساختن

تو گردنش آفتابه لگن مینداختن

شاید میرفت جنگ و برمیگشت احترام داشت

سرتیپ سپاه میشد توو دبی سهام داشت

رستم حتی می توست به قولی :گنجی شه

کمی (کانت و پوپر)بخونه فرنگی شه

می شد اسلام و سوپی آلیستی تعبیر کنه

می شد قرآن و توو (هرمونوتیک)تفسیر کنه

می شد فیلم بسازه توو (کن)تقدیر بشه

می شد جک بسازه معترض تعریف بشه

شاید میرفت اروپا الان دو تا (پاس) داشت

اونجا تاکسی میروند اینجا (الگانس) داشت

توو هر عیدی میرفت توو کنسر تا میرقصید

دیگه حرف سیاسی نمیزد می ترسید

رستم اگه بود (میگفت: جدم عرب بود)

 خزر مال روسا

خلیج خلیج عرب بود

رستم اگه امروز بود رستم از یاد میبرد

شاهنومه بیست سی سال توو گنجه خاک میخورد

خانوم ما مرد نیستیم تو رومون خط بکش

پرچم بگیر خودت بشو رییس جنبش

ما که از مردی مردیم لا اقل تو زن باش

یه کم از عطر غیرتت رو ما هم بپاش

..............................................................................

پیوست: هیچ کس نیست.فکر میکنم تا به حال شما هم به این نتیجه رسیده باشید.دوستان عزیز که به فکر من هستید ممنونم.

کم کم هوای سرد نفسهای آخرش رو میکشه .دوستان همه چیز یه تاریخ مصرفی داره یه حسی به من میگه تاریخ مصرف هوای سرد سر اومده .بازم فکر میکنم

اینجا ضلع چهارم یک مثلث است

به روز خواهم شد صبر کنید

 نه هوای سرد را فراموش می کنم و نه شما رو فقط یه کم سر شلوغه .نه نا امیدم و نه مشکلی هست .همه چیز عالی و خوب ممنونم اگر نگران بنده میشید و نظر میذارید دوستان گل.

                                        سپهر.خ

سلام بر دوستان محترم و عزیز. طبق معمول هر ماه و به علت درگیری با بیماری روزمرگی به روز شدم البته همانگونه که احتمالا دارید میبینید و به خیلی چیزها فکر میکنید.

شما الان در هوای سرد هستید افکار مزاحم رو از سر دور کنید و فقط و فقط بخوانید .فرصت برای فکر کردن به دوستان.زندگی.خانواده همیشه بوده و هست پس حالا که زحمت کشیدید و امدید دقت کنید به هر میخوانید.

در کودکی نمیدانستم که باید از زنده بودن خوشحال باشم و یا نباشم چون هیچ موضع گیری خاصی در برابر زندگی نداشتم.

فارغ از قضاوت هاغی آرتیستیک در رنگین کمان حیات ذره ای بودم که میدرخشید آن روزها میلیون ها مشغله دل گرم کننده در پس انداز ذهن داشتم .از هیات گل ها گرفته تا مهندسی سگ ها از رنگ و فرم سنگها گرفته تا معمای باران ها و ابر ها .

از سیاهی کلاغ گرفته تا سرخی گل انار همه و همه دل مشغولی های شیرین ساعات بیداری ام بود و خواب فرمولی که تا به امروز با آن بودم و در کنار او (همزادم) روزمرگی را گذراندم بیبینم تا به حال  شده خواب هایت هم رنگ کلیشه و روزمره بگیرد یعنی بدانی هر شب چه خوابی میبینی؟اری برای من اینگونه بود.

به سماجت گاوها برای معاش زمین و زمان را می کاویدم و به سادگی بلدرچین سیر می شدم.

گذشت ناگزیر روز ها و تکرار یکنواخت خوراکی ها ی حواس توقعم را بالا برد توقعات بالا و ایده های محال مرا دچار کسالت روحی کرد . و این در دوران نوجوانی ام بود .

مشکلات راه مدرسه در روزهای بارانی مجبورم کرد به خاطر پاها و کفشهایم به باران با همه عظمتش بد بین شوم.و حفظ کردن فرمولهای مساحت و بعدها لگارتم و انگرال و .....اهمیت دادن به سبزه قبا را از یادم برد هر چه بزرگتر شدم به دلیل خودخواهی های طبیعی و قرارداد های اجتماعی(مذهب و خیلی چیزها)از فراغت آن روزگار طلایی دور و دورتر افتادم.

آن روزها و احتمالا همیشه مرثیه خوان ان روزها باقی خواهم ماند .تلاش میکنم به کمک تکنیک بیان و با علم به عوارض مسموم زبان آن همه حرکت و سکون را بازسازی کنم و بعضا نیز ضمن تشکر و سپاس از همه همنوعان زحمت کشم که برایم تاریخ و دروغ و دین و تمدن ها ساختند گلایه کنم که مثلا چرا باید کفشهایمان را به قیمت پاهایمان بخریم و چرا باید برای یک گذراان سالم و ساده خود را در بحرن های دروغ و دزدی دیوانه کنیم.

چرا باید زیبایی های زندگی را فقط در دوران کودکی مان تجربه کنیم حال ان که ما مجه به نبوغ زیباسازی منظومه هاییم در مقایسه با ان ظلمات سنگین و عظیم نبودن .بودن نعمتی است که با ره کیفیتی جذاب و شیرین است.

بدبینی ما عارضه های بد حضور و ارتباطات ماست . فقر و بیماری و تنهایی مرگ ما هیچ گاه به شکوه هستی لطمه نخواهد زد .منظومه ها میچرخند و ما را با خود می چرخانند.

ما در هیات پروانه ی هستی با همه ی توانایی ها و تمدن هامان شاخکی بیش نیستیم .برای زمین ۷۰ کیلو گوشت با ۷۰ کیلو سنگ فرق ندارد

یادمان باشد کسی مسئول دلتنگی ها و مشکلات ما نیست اگر رد پای دزد سعادت را دنبال کنیم سرانجام به خودمان خواهیم رسید که در انتهای هر مفهومی نشسته ایم و همه چیزهای تلنبار مربوط و نامربوط را زیر و رو میکنیم .

به نظر میرسد انسان آسانسور چی فقیری است که چرخ تراکتور میدزدد البته به نظر میرسد .تا نظر شما چه باشد؟؟؟؟؟

به :آدم بزرگ زندگی خانواده جدیدم صبا.ن

خبر فوری :(نظرات در پست پایین لطفا)

به گزارش منبعی از دوستان در قوه قضایه که نخواست نامش فاش شود

امروز مورخ چهارشنبه ۲۲ خرداد هشتاد و هفت آقای عباس پالیزدار دبیر کمیته رسیدگی و تحقیق در مورد قوه قضایه به دلیل افشا گری هایی در دانشگاه بو علی سینا (همدان) متاسفانه  بازداشت شد.

بیان حقایق نظام از سال ۱۳۷۰ تا به امروز از زبان عباس پالیز دار باعث بر انگیخته شدن خشم سران رژیم شد.

سر در گمی در هفته گذشته سراسر دولت را در بر گرفت و دولت آقای احمدی نژاد سر مردم را به گرانی برنج و چای و قند گرم کرده است.

عباس پالیزدار بعد از بیان داستان علی با برادرش عقیل در زمینه بیت المال به

کلاشی های ناطق نوری .معزی .رفیق دوست و عسگر اولادی در بنیاد نهج البلاغه

اشاره کرد (خرید نیم بها ء خودرو پرشیا از ایران خودرو برای عده زیادی از کارکنان )

حال تحلیل من:

به طور مثال کارگران کارخانه نساجی کردستان ماهی فقط ۱۰۰ هزار تومان حقوق (تازه اگر بدهند) دیافتی دارند ولی هزینه پوست هندوانه برای اسب های دختر خانم هاشمی رفسنجانی فراتر از این مبلغ است.

 دوستان به قول: لورد اکتور قدرت فساد می اورد و قدرت مطلق مطلقا فساد.در حال

 حاضر قدرت متمکز بدون هیچ قید و شرط در ایران آقای خامنه ای است پس طبیعیست که چنین قدرتی برای دار دسته این ها فساد به همراه دارد راه چاره به پایین کشیدن

 این قدرهای فاسد است دولت ژاپن متوجه شد نخست وزیر این کشور ۲۵۰ میلیون

 دلار اختلاس کرده است از قدرت خلعش کرد حال چه طور در مملکت عدل مهدی

نمیشود؟؟؟

احتمالی که من میدهم به زودی آقای خامنه ای از پشت دولت نهم شانه خالی

 میکند چون وجهه تمام ابری خود را نزد مردم بارانی میکند.این کناره گری از پشت

دولت احمدی نژاد به دلیل اشتباهات پی در پی است که روز به روز بد تر هم میشود.

به گفته نظر سنجی های غیر مستقیم  پی در پی دستگاه امنیتی به گوش سران

بلاخص اقای خامنه ای احتمالا رسیده که مردم عمیقا نا راضی هستند.و احتمال این

 را میدهم که به زودی فرافکنی ها شروع شود و دو نفر مثل قضیه شهرام جزایری دزد بیت المال معرفی شودند و پرونده مسکوت شود.

چند صباح پیش هیاتی به سر کردگی هاشمی رفسنجانی به عربستان سفر

 میکند.سفرهای هاشمی هم که الاماشاالله خانوادگیست در این سفر اقا مهدی

 شون و فاطی خانمشون (دختر بزرگ) +محسن رضایی+مصطفی میر سلیم (که

 انتظار دیدار این رو نداشتم که بعد ما جرا های وزارت ارشاد به این زودی در صحنه

 حاضر شوند)و حتی فلاحیان که پلیس بین الملل هم دنبال اوست به دلیل بمب

گذاری (خوبر)در عربستان .در کل تعداد نفرات ۲۰۰ نفر اعزام به عربستان بودند برای

 بهبود روابط حال چقدر پول خورده شده در این سفر نمیدانم .و چقدر مفید بوده.

داشتم به هزینه سفر آقای خامنه ای به شیراز نگاه میکردم (۵۰۰۰ اتوبوس برای

 دوستان استقبال کننده+تا شعاع چند کیلومتر خانه های اطراف محل اسکان ایشان

 خالی شد و روزی ۱۵۰ هزار تومان کرایه همین خانه ها را میدادند که دوستان راحت

باشند)

و از طرفی پلمپ شدن شعب بانکهای ملی وصادرات در لندن و هامبورگ و اتریش

و .....

بحث تحریم هم با سفر بوش به اروپا قطعی تر شده و ۲۷ کشور اروپایی از این تحریم

 حمایت میکنند و ایران هم به دلیل قطع رابطه ۲۷ ساله با امریکا نیازی مبرم به اروپا

دارد از جمله  صنایع مختلف از جمله اتومبیل.

بحث قطع برق در این چند روز اخیر در ایران که سرویس و (over hall)در وزارت نیرو اعلام

 شده .دوستان این نیست دلیل نبودن قطعات یدکی ژنراتور های برق و سوخت برای

آنهاست این را بدانید که فقط 30% تولید برق از راه توربین های آبی صورت میگیره و بقیه دست به دامن سوخت ماده مازوت و به اصطلاح اینها غرب است.

اتفاق دیگر همراه شدن آرام خاورمیانه با اروپا و امریکاست زیرا خاورمیانه از جمله

 امارات و قطر و و و و  منافع زیادی در اروپا و امریکا دارند که به اسلام میفروشند.مثلا

 سوریه کم کم دارد با فرانسه وارد مذاکره میشود و زمینه سازی میکند.

کم کم رژیم هیچ دستی را برای فشردن پیدا نخواهد کرد .

دوستان این روزها این اتفاقات افتاد زمانی که اخبار مردم را سرگرم میکرد به چرندیات .این اتفاقات در جریان بود زمانی که شما نسکافه روبه روی شبکه (VH1) میل میکردید.

میبینید که ان چنان که دوستان میگویند شفاف سازی نیست

در همین ساعت زندانی که در اوین به جرم بیان عقاید شکنجه میشود و شما در اینترنت چت میکنید و معاشقه و وبلاگهای عاشقانه ثبت میکنید

تذکر:

دوستان اگر فیلتر شد این بلاگ لینک همه دوستانی  که باید داشته باشم را دارم و با وبلاگی جدید خدمتان میرسم

سلام دوستان عزیز امیدوارم بنده رو به خاطر تاخیر نسبتا طولانی ام ببخشید .به هر حال سعی میکنم هر ماه با تجارب فزون تری در خدمت شما باشم .با چیزهای جدید با حرفهای جدید با روزگار جدید آدمهای جدید. میخواستم از چند تن از دوستان تشکر کنم ولی یکی از دوستان نزدیکم گفت :هر کس رو میخواهی بزرگ کنی یا به عبارت  خودش(گنده )کنی اسمش رو بذار تو بلاگت تا به سرعت حرف ها و حدیث ها شروع شود پس معذوریم ای شیخ پاک دامن.هنوز در گیر خواب دیدن برای این و آنیم.هنوز بر سر تصمیمات گاه دشوار و گاه سهل مانده ایم .بگذریم.

سعی میکنم این بار از دو  اپیزود استفاده کنم که به خوابم نزدیک باشد و به وهم.صبر کنید و بخوانید و ببینید چقدر نزدیکم به خواب.

اول: راستی شما چرا راه خانه را در باران گم کردید؟و پناه خویش را در یک سبد میوه که در باران مانده بود یافتید . اگر باز هم از شما بپرسم در باران خواهید ماند تا سال تحویل شود . از این ساقه تا آن شاخه درخت بید مشک ــــ از این لیوان شکسته در پله ها ـــ تا سبدی انگور که در پله ها مانده  است و صاحب ندارد یک سال خورشیدی فاصله است .در همه ی این یک سال خورشیدی برای ما چه تفاوت دارد که سال آفتابی باشد یا ابری ما فقط آموختیم که حرمت باغ و انگور ها را بدانیم . راستی چه تفاوت بود میان ما که انگورها را دوست داشتیم و آن کسانی که انگور ها را در روشنایی سپیده لگد کوب کردند .اطمینان دارم که شما جوابی ندارید.

دوم: از این منظومه های عاشقانه چنان دورم که دست هایم را بر پنجره می سایم تا معجزه رخ دهد تا من از این خانه بیرون بروم .به کوچه ـ در یا ـ به قایق ـ به نیستی ـ به کودکی ـ کنار پامچال ها که دیگر گل نمیدهند برسم ـ نمیدانم ـ نه صبورم نه دیگر صبر دارم مشتاق دیدار این بنفشه های بنفش هستم که در گلدان در بالندگی ـ در حدسی در گمانی گل بنفش میدهند ـ دیگر نه امید های من ـ دیگر نه نا امیدی های من میوه نمیدهند ـ روزی باطل از تقویم گم که در شناسنامه نوشته می شود . اگر بگویم جنگل را به تو نشان دادم دروغ گفته ام ـ کدام جنگل ـ کدام روز ـ ما و من ـ تو تنها ـ در خیابان می دویدیم ـ رویای من دیگر نمی دانست عرض و طول خیابان را تخمین بزند ـ به راستی که ما به دنبال لقمه ای نان بودیم ـ ما سعی داشتیم شباهت خود را بیابیم ـ راستی ما شبیه چه بودیم ؟ برف ـ رویا ـ دریا ـ انسانی که در آینه خیره است و خبر از مرگ ندارد یا بارانی که دیر می بارید همه ی روز را سعی کردیم که بدانیم راستی ما به دنبال چه بودیم ؟ تکه ای نان ـ ذره ای خوشی ـ مقراضی که گذشته ی ما را از آینده ببرد ـ شاید تکه ای نان واقعی ترین باشد ـ خوب بیاد دارم ما را نرگس و عشق کافی نبود ـ ما تکه ای نان هم میخواستیم ـ اتاق هم باید بیاد گرم تا رویا ما جوانه بزند ـ به شما گفتیم :تکه ای نان می خواهم ـ اتاقی گرم می خواهم ـ شما چه کسانی بودید ؟ به یاد ندارم ـ در حیاط خانه ام به تنهایی قدم میزدم ـدو سه روز بود که باغبان بنفشه ها را در باغچه خانه ام کاشته بود ـ خرداد ماه بود که من مردم و دیگر هرگز آرام نماندم. 

دوست دارم مرا همین که هستم بپذیرید با همین روش نوشتار.

تقدیم به س.نجم الدین عزیز و صبا آدم بزرگ زندگی خیلی ها .

                                                                    اردتمند شما : سپهر.خ 

 ببین دیازپام ۱۰ خورانده اند خلق را

 نظرات در پست پایین لطفا:

خیلی جالبه به این عکس توجه کنید :نویسنده این مطلب متسفانه به خدا میگفت:خدا کجایی؟بعد از اون جالب تر لینکش مطالب و کلیپ های غیر اخلاقی بود.توجیح کرده و گفته این مطلب رو نوشتم تا شاید از جستجو از گوگل به اینجا برسد کسی.یه سری آمار و ارقام از بی غیرتی امثال خودش داده بود در کل موضوع قابل بحثی نبود به جز این عکس .صحت این عکس مورد تایید من نیست.عادت به نشر اکاذیب ندارم مثل بعضی دوستان زحمتکش.

نوشته بود در وبلاگش که:این وبلاگ تحت قوانین جمهوری اسلامی ایران اداره میشه .با خودم گفتم حیف ایران.گویا این دوستمان نمیداند این خرید و فروش ها رو شیخ و شیوخ عرب زاده میکنند.ما امثال این افراد در ایران کم نداریم.درسته؟

.................و خبری دیگر.........................

سروش سمیعی برایم نوشت:

سپهر .تیر های چراغ برق بین شیارهای پوسیده مغزم دراز کشیده اند.نشد اونجا رو به تو نشان دهم.

به یاد دوستی در تبریز( به یاد آن روزگاران نوشابه جادو سر کشیدیم) از روزگار مبارزه  :

درود بر دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند تبریز

- 19 تن به بيمارستان منتقل شده اند . و يكي از دختران با تشنج شديد روبرو است . 12 روز اعتصاب غذا . حتك حرمت دانشجويان دختر از سوي برخي عوامل حراست دانشگاه . تفكيكي جنسيتي در دانشگاه . تجاوز به حريم خصوصي خوابگاههاي دختران دانشجو . اعمال فشار و تحديد و ... از سوي حراست دانشگاه

                                              منبع خبر

                                                            سرکار خانم محبوبه آب برین 

                                                                            فعال سیاسی و مدافع حقوق زنان در ایران

سلام دوستان خوبم .دیگر میلی به نامه نوشتن ندارم .کمی به حقیقت نزدیک میشوم و به دوستان حقیقی فکر میکنم.زندگی حقیقی.کار حقیقی.کلاس حقیقی.درس حقیقی.نام این پست مفهوم خاصی داره البته برای دوستانی که من رو میشناسند.این اسامی برای من تداعی خاطرات خوب و شیرین رو میکنه.پس به یاد خودم نوش میکنم لحظه لحظه زنده گی ام را به یاد دوستان.پست جدید کمی البته کمی بیشتر به واقعیت نزدیکه و (وهم) رو کمرنگ کرده و در این متن (وهم) جایگاه کمی داره.

 به سرکار خانم( س. نجم الدین) به یاد (لابی) هتل جهانگردی:

چوبی ایستاده که در ساحلی گدار را نشان می دهد .ساقه ی عدسیم.عمودیم.چون تیغ تیغ سبیل سمورها! موییم بر پوزه ی پیر زمین ملتهب.می کاود و ساییده می شویم! با کتاب فیزیک تفائل می کنم !فالم خط پر پیچ و خمی ست که هم چون جاده ی غریب گرگ یک چشمی را در افقی سرخ نا پدید کرده است ! رو به بهشت چشم باز میکند گراز پیر در مالیگاه*جهش ملخ نت ریزی ست از ملودی با شکوه  احساسش! گل گل گچ و گچینه ! سبزی سبزه قبا اشتهایش را به سیر های وحشی دو چندان می کند ! می چرخد سیر تا خورشید در قوس زیر شکمش غروب کند! سر انجام گردنش را به شاخه یی می خاراند .خمیازه میکشد و مست خواب به لانه می خزد .من اما بیدارم .پای چپم پنج انگشت دارد مثل پای چپ ناپلئون و راندمان عملکرد دماغم هم تراز با همه لویی هاست! چشم میچرخد !مثل چشمهای داریوش کبیر ! در حال حاضر به این نکته فکر میکنم که مرگ شاعران در هیات فلسفه می آید! فریبا و مه آلود.و عشق...... هووی نامریی زنان است .که چشم ها را بر حضور علمی شان کور میکند ! شاعر باید مثل ماشین آتش نشانی در گرگ و میش صبح در خت های حاشیه ی خیابان های زندگی را بشوید !سر بر زانوی اسکلت داغ نیچه دراز می کشم تا به معجزه T.M معظل شام را از یاد ببرم.سادویچ ها قوم و خویش های حماسه اند که در سکوت مجلس .صحبت های احمقانه می کنند و می خندند.با آن جوراب های شلواری شیشه ای مسخره و ماکسی های پشت باز و کفش های پاشنه ۳۰ سانتی و بوی عطر عجیبی که معجزه میکند در مجلس و آدم را مست میکند مثل مشروب سگی (وارتان ماسیس).

زرافه ها مثل آقایون و خانوم ها مجازند دماغ خود را عمل کنند .پیتاژ کنند و ابروهایشان را (تتو) .هیچ فلسفه ای جهان بینی جهان بینان را تیره نمی کند و کمتر کسی است که نداند ( معیار شناخت مرده ها و زنده ها عمل کرد روده هاست).

گریزی نیست ! اندوه به دل ما گیر سه پیج داده است ! باید سر به بیابان گذاشت !با کفش های (آدیداس) و علم شناخت لودر ها و زن ها.وقتی در جیب ها دنبال یک عکس سیاه و سفید از ساینا میگردی نباید خطوط را زیر پا را لگد کنی .مردی را دیدم در ترانه ی قدیمی گلنار را به نام میخواند !به امید روزی که انجیل قانون زنان را مجاز کند تا اتوبوس برانند .گلنار کنار ایینه نشسته است و با اشک چشم ها سرخ آب گونه ها را پهن میکند و عشق با صدای مردانه اش او را به نام می خواند تا بیاید و رخت های ابدی چرک را بشوید و این قدر بچه بزاید و بزاید تا خود بر سر زا برود.

ساینا چون سایه ی ابری که در هیچ خاطره ای مرور نمی شود !بی هیچ منتی بر او که دید و بر او که شنید پای من صدای پای مرا .منشینم به سادگی می ایستم به سادگی با تاجی از ستاره .بو میکنم زیباترین گل آبی جهان را (ساینا) و لب خند می زنم !انسان غاری ست که ارواح هزار موجود را بر شیاره های کهنه ی روح خود آویز کرده است.

سنگ رنج سر انجام یاقوت خواهد شد !تنها تا مرگ لعل چهار سال وقت باقی ست.با این همه تحمل سال از تحمل ساعت آسان تر است !شعر عاج است! عاج فیلی مرده ! سیگاری بر لب دختری جوان !سوت سوتکی در دستی لاغر و سیاه !گلی ست سفید آذین مو ها و کاجی ست سبز که منظره قبرستان را تکمیل میکند ! جیر جیرکی ست که وقتی من مست میکنم برایم می خواند ! کروات زرد است آویخته بر گردن پیرمردی کور . ! من و شاعران تنها موجوداتی هستیم که میتوانیم با یک کاسه ماست دریا را به دوغ تبدیل کنیم.

امروز در خیابان (پانیز غربی) یازده دقیقه نان بربری خوردیم و یازده ساعت در مورد (تفکرات نو کانتی در باب نظریه انتقادی ) بحث کردیم .همتی بود .آقای راد بود.آقای کامیار بود. علی ـ ش نیز هم .فردا که همراه شیشه ی پنجره در طبقه دوازدهم به زمین سقوط می کنم باید برای حفظ رکورد طبقاتی خود سرم را شانه نکنم و صورتم را نشویم ! سالهای سال است که از آسمان خوابم پرنده ای نگذشته است !دل تنگ نهال هیچ نخلی نگشته ام ! و سایز پیراهنم را از خاطر برده ام ! لب بی هیچ نشانی از دل غنچه می شود و اراجیف پشت صحنه ی زندگی ام را بر ملا می کند .

و شعر باید مسافت اتوبان را از بر باشد ! شعر باید بداند خشاب (کلاشینکف) چند فشنگ می خورد !با جناغ وزیر سابق شرکت نفت کیست و (کاربراد) ماشین چند پیچ و سر پیچ دارد.دو سال تمام است دنبال فرصتی می گردم تا به مادرم.نیلوفر.نازی .سارا.شبنم و سپیده و گلنوش   فکر کنم !دو سال تمام ! سال سوم را امروز آغاز کردم !امروز ! با این همه .تحمل سال از تحمل ساعت آسان تر است !نیست ؟

خب عزیزان تمام شد مثل هر بار و همیشه .ممنونم اگر خواندید.تا ماه آینده خودتان نگهدارتان .

                                                                                 ارادتمند:سپهر.خ

*مالیگاه(کوهی در استان مرکزی)

یه کم مقدمه نویسی من احساس میکنم دچار روزمرگی و کلیشه شده.لازمه یه کم مدرنیته رو در اون تزریق کنم مثل همین الان.(امیدوارم منظور من رو بفهمید .خسته شدم از بس اول سلام عرض کردم و ........).از دوستان و همراهانی که من رو یاری میکنن با نظرات مفید و مرتبط شون ممنونم .احساس میکنم مخاطبین من در هر پست سیر نزولی پیدا میکنند .هر ماه کمتر از بار قبل.دلیلش را میدانم .هر چه سخنان تخصصی تر میشود و فهمش برای عوام سخت تر میشود دوستان کمتری برای دیدارم می آیند .ما درچار ارزانی ه اندیشه شده ایم.متاسفم برای خودم.فکر میکنم کمکم دوستان حتی نتوانند از روی نوشتار من بخوانند .چه برسد به نظر دادن و تفسیر و تامل. البته دوستانی که می آیند نظر میدهند هم کارشان حرف ندارد و چه بسا در این محیط بنده خانوم هایی رو میبینم که حقیقتا اهل تفکر و اندیشه هستند برای من جالب است .شروع میکنم به یک توضیح کوتاه:این پست اعتقادات شخصی منه و بیانگر و ترویج کننده مذهب خاصی نیست دوستان لطفا سوءتعبیر نکنند.

عقابی شیرجه زنان بر لاشه ی کلاغ . عقابی در چنگال شیر.شیری شیره میشود به جذب ریشه های بلوط .صاعقه به آتش کشیدن بلوط را و گم شد در افق صاعقه.......

پس اینچنین شد سفر ما از هیبتی به هیبت دیگر.در دوران دگردیسی ....وما زاده شدیم .ترکیبی از بشر و درخت و صاعقه .من و تو .تو و من .ما زاده شدیم و کلمه زاده شد. و این چنین آغاز شد تراژدی تخریب انسان و خدا.از شیطان که کلمه بود و از کلمه که شیطان بود.از خدایی که کلمه بود و از کلمه ای که خدا بود.کلمه ای از پس کلمه ای زاده میشد.و انسان بنای همه چیز را بر کلمه نهاد.و خدا را با کلمه تعریف کرد.پس انسان از خدا قدمت بیشتری دارد.وتا این لحظه هرگز نیندیشید که کلمه نیاز ما بود.و خدا نیاز بشر بود و خدا فقط کلمه بود.خدا .خدا نبود هرگز کسی به این حقیقت نیندیشید.و همه مردند به بیداری و همه کور بودند و دستمال سرخ دلشان را بیهوده برای خدا تکان میدادند در پی هیچ.در سکوت سترگ آفرینش ما حرف زدیم.و حرف نیاز ما بود هم گونی کلمات محال بود! پس قابیل صخره بر سر هابیل کوبید که خدا کلمه ی من است و کلمه تو خدا نیست.و این شد که ما به جنگ کلمه به جنگ خدای خود رفتیم.و همدیگر را کشتیم .هم گونی کلمات محال است! پس نه تو به خدای من اعتماد کن و نه من به خدای تو .ما تلخ میمیریم و خدا بر جنازه ی ما اشک نمیریزد.با کلاغی در (بکراند ش).نا نوشته ماند به خیانت زمان کشف و شهود هایم.فلسفه نیز عروسک رویا های من شد.و  از لپ لپ بیرون نیامد و از  چمدان هیچ مسافری بیرون نپرید.با این وجود ادامه میدهم همچنان با تو در طول و عرض زمان به سفرمان ادامه میدهیم.به هر کجا که سرابی به فریب دریا میدرخشد.به اعماق زمان ها برای رسیدن به تعریفی به تفسیری به حقیقتی هر چند کوچک تا مسکن استخوان دردهای روحمان گردد.

پس اینچنین آغاز میکنیم:در اغار سکوت بود و سکوت خدا بود و خدا کلمه ای بیش نبود و کلمه که نیاز بود.و هنوز انسان در چرخه ی خلقت دوران جنینی را طی میکند. در آب ها و اتشفشان ها.طراحی میشدیم در تصادف مولکول ها و گاه برق میزد چیزی شبیه برق چشمان ما. در چشم جلبگ ها که حمام  آفتاب میگرفتند . بر سواحل بی نام دریا ها و رودخانه های بی نام....

که هنوز نامی نبود و نام احتیاج بود . و خدا نبود و انسان مثل همیشه بزرگ بود و بزرگی انسان .بزرگ توصیف ما نبود. و خدا بود که هنوز مانده بود تا خدا باشد . حیات-این معمای شگفت شناور بود بر دریا ها و اتشفشان ها ! منظومه ها میچرخند بر محور شگفت جاذبه و دافعه. نیاکان تک سلولی ما. یاخته ها میرقصیدند در آن رقص لا جرم.و ما در کدام جهان بودیم و کدام نیز کلمه بود و هنوز در بازی دگردیسی فرصت به خدا نرسیده بود.

سیگاری روشن میکنم و به برق چشم های تو می اندیشم. به سمت کتابخانه ام گردن می چرخانم .میز کار .سوت میکشد سرم از این همه نادانی بشر .و افسوس میخورم به حال بشر که هنوز هم نادان است و کور.تلویزیون دعای کمیل میخواند و بشر گریه میکند بر کلمه.ساعت ۱۰ دقیقه از دو و نیم گذشته است .نسکافه برای خودم درست میکنم با شیر زیاد و شکر کم.و به چشمان تو فکر میکنم.ما کجای تاریخیم؟و به نامه هایمان بر میگردم که تاریخ کلمه بود و کلمه نیاز انسان و خدا با هم.و خدای نامه ی ما هنوز جنین سه ماهه ی زایش افکار ماست.و زمین ریزه سنگی بود افتاده بر ساحل منظومه ی شمسی.

من سیگارم را روشن کرده ام تو نیز سیگارت را روشن کن.با اندیشیدن به ترسیم تصوری که اکنون از زمین و انسان و خدا  برایت توصیف کردم..............

و زمین خاک بود و خاک پر بود از فرمولاسیون های شگفت پیرزنی کولی با صد ها گردن آویز عجیب مثل من و با رنگ ها و بو های عجیب ترشان .به استعاره ! چند سال مانده است به خلقت خدا . سال زمان بود و زمان نیاز بود و خدا هنوز نبود. ازل. ابد . نهایت . بدایت ....بیا ساده از کنارشان گذر کنیم ورنه نامه هامان به درازی ازل و به پهنای نهایت خواهند شد. اکنون چهار سال تمام است که باران می بارد بر زمینی که سراسر بلوط است و اکالیپتوس است و سپیداران بلند . درختان سیب است و انجیر است و زیتون .کلاغی بر شاخه ی انجیری نشست و خدا در جنینی ۸ ماهه گی دگردیسی در قالب انجیری خرده شد .تو با من بودی و من با تو .تو در من بودی و من در تو. و هنوز کلاغ سیاه نبود بلوط تنومند توصیف نمیشد و عطر اکالیپتوس نامی نداشت ! باران خیس نمیبارید و سیب و انجیر و زیتون میوه نبودند و انسان بود اما خدا........سرم درد میکند خیلی .تا نامه ای دیگر تو را میبوسم ای مسکن همه سر درد ها.

پیوست :  لازم میدونم توضیحی در زمینه نوشتار این پست بدم.من در نوشتار به دنبال وهمی میگردم که مورد علاقه من در تمامی هنر هاست.وهمی که من رو به فکر کردن وا میداره.فکر میکنم بعد از قریب به یک سال و اندی نوشتن به مورد علاقه خودم رسیدم و اینگونه بود که وهم در کلامم زاییده شد .

جدیدا کتای خواند تحت عنوان (واپسین شطحیات نیچه).کتابیست حول محور شناخت بیش از بیش فیلسوف بزرگ عصر ما نیچه و توضیح نکته بینانه در کسوف معنوی نیچه اگر فرصت شد تهیه کنید مولف و مترجم این اثر استاد دکتر حامد فولادوند. 

خب دوستان عزیز دوست دارم متن بالا رو بخوانید و نظر دهید زیاد است. سنگین است. ولی خب با این احوال های و هوی خالی از لطف نیست.قول میدم زین پس بلند ننویسم تا خواندش برای شما هم آسان باشد.مسافرت تا ۸ فروردین به طول انجامید خوش گذشت یا لایعقل بودیم و سست و مست یا خواب .

                                                                       ارادتمند شما :سپهر.خ